I SAB/Wa 195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. Z. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...],[...] i [...], nr hip. [...], w zakresie działek ewid. nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niezłożenie przez skarżącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, K. Z. zażalenia takiego do właściwego organu, tj. do Wojewody [...], nie skierował. Choć w ocenie skarżącego wymóg wyczerpania środków zaskarżenia zastał spełniony, to jednak – w ocenie Sądu – przesłanka warunkująca dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność organu nie została spełniona. Nie można bowiem zgodzić się ze stwierdzeniem, by pismo z dnia [...] grudnia 2012 r. zatytułowane "Zapytanie o stan spraw administracyjnych dotyczących rozpoznania wniosku dekretowego w odniesieniu do działek nr [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...]" stanowiło zażalenie z art. 37 § 1 Kpa. Również pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r. zatytułowane "wnioski o wydanie decyzji dekretowanej w odniesieniu do pozostałych działek dawnej nieruch. nr [...] (...)", charakteru zażalenia nie spełniają. Po pierwsze ich adresatem był Prezydent W., nie zaś – zgodnie z art. 37 § 1 Kpa – organ wyższego stopnia, tj. Wojewoda [...], do którego wnosi się zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Po drugie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego (wykonującego zawód adwokata), by przy jednoznacznym brzmieniu w/w przepisu, intencją strony było złożenie zażalenie na bezczynność Prezydenta W. właśnie do Prezydenta. Ponadto, na co zwrócił uwagę sam skarżący, to właśnie treść złożonych wniosków przesądziła o tym, że nie mogły one zostać potraktowane w sposób odmienny, niż wynikało to z ich tytułów. W niniejszej sprawie na fakt niewyczerpania trybu z art. 37 Kpa wskazał również Prezydent w odpowiedzi na skargę. Reasumując, wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego przysługującego mu środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.