I SAB/Wa 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku Z. M. z dnia 7 grudnia 2005 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz Z. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem, który do organu wpłynął w dniu 7 grudnia 2005 r. Z.M. wystąpiła o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną – ulicę [...] w W.. Zawiadomieniem z dnia 13 grudnia 2005 r. organ zawiadomił wnioskodawczynię o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie. Przy piśmie datowanym 23 października 2007 r. wnioskodawczyni dostarczyła organowi kserokopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. stwierdzającą nabycie przez gminę [...] nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W. o pow. [...] m2. Postanowieniem z [...] listopada 2007 r. Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną i wyznaczył wnioskodawcom dwumiesięczny termin na wystąpienie do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia ustalającego właściciela nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Wojewoda [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 5 stycznia 2010 r. Z.M. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi opisała dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Podniosła, że organ domaga się od niej coraz to nowych dokumentów i wyjaśnień co w ocenie skarżącej jest celowym przewlekaniem postępowania. Wniesienie skargi poprzedzało złożenie przez skarżącą "skargi" z dnia 20 października 2008 r. na opieszałość Prezydenta W., która została przekazana do rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Należy uznać, że pismo wnioskodawczyni z 20 października 2008 r. zatytułowane "skarga" jest zażaleniem w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a Sytuacja taka świadczy o wyczerpaniu środka odwoławczego, co upoważnia Sąd do uznania skargi za dopuszczalną. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. stwierdził, że skarga Z.M. na bezczynność jest całkowicie bezzasadna. Zdaniem organu zachodzi konieczność ustalenia stanu prawnego nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. a w dotychczas zgromadzonym materiale brak jest wystarczającego dowodu do ustalenia właścicieli nieruchomości na tą datę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność za zasadną Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie (art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie z tym, że ustalając okres bezczynności Sąd wziął pod uwagę czas jaki upłynął, po dniu 24 października 2007 r. tj. od czasu doręczenia przez Z.M. kopii decyzji Wojewody [...] z [...] października 2007 r. stwierdzającej nabycie gruntu zajętego pod drogę publiczną przez gminę. Do czasu wydania takiej decyzji przez organ inny niż orzekający o odszkodowaniu nie jest w ogóle możliwe rozstrzyganie kwestii odszkodowania. Z materiału dokumentacyjnego, a także odpowiedzi na skargę wynika, że organ ma wątpliwości co do tego kto powinien być stroną postępowania o odszkodowanie i komu odszkodowanie przysługuje. Wątpliwości te spowodowały nawet zawieszenia postępowania postanowieniem z [...] listopada 2007 r. i zobowiązanie wnioskodawców do wystąpienia do sądu powszechnego o wydanie orzeczenia ustalającego właściciela zajętej pod drogę nieruchomości. Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wyraził pogląd, że "(...) za właścicieli przedmiotowej nieruchomości na rzecz, których winno zostać ustalone odszkodowanie należy przyjąć osoby, które brały udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] października 2007 r. nr [...] i ujawnione w prowadzonej przez Prezydenta W. ewidencji gruntów i budynków. Zarówno bowiem wypis z ewidencji z dnia [...] stycznia 2006 r. (...), który służyć może do wpisu w księdze wieczystej, jak i rozdzielnik ww. decyzji Wojewody [...] z [...] października 2007 r. wskazują Panią Z.M. i A.M., którego spadkobiercami są H.J. i J.M., jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości (...)". Organ I instancji związany jest powyższym poglądem organu odwoławczego i powinien wziąć go pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a.). Mimo czasu jaki upłynął od powołanego postanowienia Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. organ nie zlecił wykonania wyceny przez rzeczoznawcę zajętej pod drogę publiczną nieruchomości i nie wydał decyzji ustalającej odszkodowanie bądź też w inny sposób kończącej postępowanie w sprawie. W świetle powyższych ustaleń podejmowane przez organ I instancji, po dniu wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r., czynności należy uznać za bezprzedmiotowe. Tym samym Prezydent W. nie wypełnił obowiązku nałożonego przepisem art. 35 § 3 k.p.a. i skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ pozostaje w zwłoce. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.