I SAB/Wa 20/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Monika Sawa sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M., A. S. i D. S. na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Rozwoju w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe ze skargi A. S. i D. S. w zakresie zobowiązania Ministra Rozwoju do wydania aktu w określonym terminie; 3. umarza postępowanie sądowe ze skargi W. M.; 4. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz A. S. i D. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) Pismem z [...] grudnia 2019 r. W. M., A. S. i D. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., nr [...]. Skarga ta została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Wskazaną uprzednio decyzją Wojewoda potwierdził nabycie przez Skarb Państwa z dniem [...] czerwca 2003 r. prawa własności gruntu zajętego pod część linii kolejowych oraz nabycie z tym samym dniu przez [...] S. A. prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Ponadto stwierdził nabycie w tym dniu prawa własności urządzeń, znajdujących się na tym gruncie. Z. P. i W. M. [...] lipca 2015 r. (data prezentaty organu) wystąpili z odwołaniem od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody [...]. Decyzją z [...] września 2017 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lutego 2018 r. uchylił powyżej wskazaną decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa, a akta sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem wpłynęły do tego organu [...] marca 2018 r. W dniu [...] października 2019 r. (data prezentaty organu) W. M., A. S. i D. S. wystąpili z ponagleniem, wnosząc o niezwłoczne rozpoznanie odwołania. W złożonej do Sądu skardze na bezczynność W. M., A. S. i D. S. wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie odwołania, w terminie 14 dni, od wydania wyroku w niniejszej sprawie. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazali, że organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na [...] listopada 2019 r., pomimo tego odwołania nie załatwił i pozostaje w bezczynności. Minister Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2020r., nr [...] utrzymał w mocy wskazane powyżej rozstrzygniecie Wojewody z [...] czerwca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o oddalenie skargi, albowiem organ rozstrzygnął przedmiotową sprawę, a brak jej załatwienia w terminie przewidzianym w kpa spowodowany był wyjątkowo skomplikowanym i złożonym charakterem sprawy. Ponadto powyższe związane też było z bardzo dużym wpływem nowych spraw do organu. Pismem z [...] lutego 2020 r. wnoszący skargę pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że A. S. i D. S. wypowiedziały udzielone mu pełnomocnictwo. Jednocześnie w piśmie tym cofnął skargę, w związku z wydaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 149 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie wydanie przez Ministra Rozwoju decyzji z [...] stycznia 2020 r., nr [...] - którą rozpoznane zostało odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., nr [...] - powoduje, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu odwoławczego do załatwienia sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe. Powyższa konstatacja wynika z tego, że w przypadku wydania decyzji przez organ II instancji, na skutek wniesionego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - brak jest podstaw do zobowiązania organu przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia, bowiem postępowanie to zostało już zakończone we właściwej instancji. W tej sytuacji, mając na uwadze wydane w sprawie orzeczenie kończące postępowanie odwoławcze oraz cofnięcie skargi tylko przez W. M., Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego, w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu ze skargi A. S. i D. S.. Oceniając zaś prowadzenie postępowania przez organ stwierdzić należy, że nie wywiązał się on z ustawowych obowiązków, wynikających z powołanych wyżej przepisów kpa i przekroczył termin załatwienia sprawy. Mając jednak na uwadze okres przekroczenia terminu, określonego w tym akcie, uprzednie uchylenie decyzji rozstrzygającej przedmiotowe odwołanie, charakter sprawy, w której je wniesiono oraz fakt, iż organ rozpoznał to odwołanie, Sąd uznał, że bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. W ocenie Sądu dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym także terminów do załatwienia sprawy. Organ co prawda nie dochował ustawowych terminów przewidzianych na rozpoznanie odwołania w kpa, lecz jednak sprawę rozstrzygnął. Warto też zauważyć, że uprzednio wydana była decyzja kończąca postępowanie z niniejszego odwołania, lecz została ona uchylona przez Sąd. Na koniec należy wskazać, że W. M. cofnął skargę pismem z [...] lutego 2020 r., z uwagi na wydanie przez Ministra orzeczenia, kończącego postępowania z odwołania. Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi przez W. M. za dopuszczalne i w związku z tym umorzył postępowanie z tej skargi. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. W pkt 3 wyroku postanowił, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o umorzeniu postępowania ze skargi W. M.. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 wyroku) orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 P.p.s.a.