I SAB/Wa 206/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie podjęcia działań wobec Prokuratora Generalnego postanawia odrzucić skargę. M. W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów (dalej: organ) w przedmiocie podjęcia działań wobec Prokuratora Generalnego, który nie złożył – na wniosek skarżącego - skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Odpowiadając w dniu 3 września 2024 r. na ww. skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako nienależącej do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie natomiast do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 dalej "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd administracyjny może kontrolować bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ppsa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył bezczynność Prezesa Rady Ministrów w podjęciu działań wobec Prokuratora Generalnego, który nie wniósł – na jego wniosek – skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Stwierdzić należy, że niniejsza sprawa nie należy do spraw z zakresu administracji publicznej, bowiem Prezes Rady Ministrów nie jest organem właściwym w przedmiocie sprawy, gdyż nie ingeruje w sprawy zastrzeżone dla wyłącznej właściwości organów i instytucji, które mają ustawową zagwarantowaną samodzielność. Żaden organ władzy państwowej nie jest uprawniony do kontroli postępowań prokuratury, w tym Prokuratora Generalnego, ingerowania w nie, ani do oceny prawidłowości bądź weryfikacji stanowiska zajętego w sprawie przez prokuraturę. Prokurator przy wykonywaniu czynności jest niezależny. Kontrola postępowań prokuratury i ich ewentualna zmiana możliwa jest bowiem wyłącznie w drodze stosowania środków odwoławczych. Prezes Rady Ministrów nie może w żaden sposób wpłynąć na sposób rozpoznawania wniosku o wniesienie sprawie skarżącego skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Fakt, że urząd Prokuratora Generalnego i Ministra Sprawiedliwości (członka Rady Ministrów) sprawuje ta sama osoba, nie oznacza automatycznej podległości Prokuratora Generalnego Prezesowi Rady Ministrów w zakresie wykonywanych przez niego kompetencji. Należy podkreślić, że Prokurator Generalny w zakresie wykonywania kompetencji naczelnego organu prokuratury jest niezależny od Prezesa Rady Ministrów (art. 7 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze). Mając na względzie powyższe, skoro Prezes Rady Ministrów nie jest uprawniony, a tym bardziej nie jest zobowiązany żadnym przepisem do podjęcia działań wobec Prokuratora Generalnego, które mogłyby być zakończone jedną z form przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ppsa, to brak jest podstaw do kontroli tych działań przez sąd administracyjny, tym bardziej do oceny bezczynności organu. Wobec tego skargę wniesioną na bezczynność Prezesa Rady Ministrów należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi następuje w formie postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.