I SAB/Wa 208/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart /spr./ Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku M. M. z dnia [...] listopada 2003 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2003 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę. I SAB/Wa 208/05 UZASADNIENIE M. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił Ministrowi Infrastruktury bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2003 r. nr [...]. Przedmiotową decyzją Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ponownie odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1947 r. odmawiającego dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie jest możliwe rozpatrzenie przedmiotowej sprawy z uwagi na fakt, że postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia, gdyż nie zostały ustalone wszystkie istotne, mające znaczenie dla sprawy, okoliczności prawne i faktyczne. Podkreślił również, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 powołanej ustawy. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji w terminach określonych w kpa, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 , strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. W przypadku bezczynności organu centralnego, w niniejszej sprawie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, który w rozumieniu art. 5 § 2 pkt. 4 kpa jest organem naczelnym, nie ma zastosowania powołany przepis art. 37 § 1 kpa, bowiem w stosunku do takiego organu nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji – stosując zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego – przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie załatwieniu sprawy w terminie (art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). Taki pogląd wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 1999 r. sygn. akt I SAB 118/98. Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela, z tym, iż zaznaczyć należy, że od dnia 1 stycznia 2004 r., wobec zmiany przepisów, w miejsce wezwania określonego w art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stosuje się analogiczne wezwania określone w art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. W niniejszej sprawie M. M. nie wyczerpał środków zaskarżenia, gdyż nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Zatem należy uznać, że nie wyczerpał on środków zaskarżenia, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu. Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § 4 powołanej ustawy powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 tejże ustawy. Rozstrzygnięcie to nie zamyka skarżącemu drogi do ponownej skargi na bezczynność, jeżeli organ właściwy do załatwienia sprawy pozostaje w zwłoce, oczywiście po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa - o którym mowa w art. 52 § 4 powołanej ustawy.