I SAB/Wa 209/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Gabriela Nowak asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Piotr Kabała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej zobowiązuje Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku H. R. i R. R. z dnia [...] marca 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przy ul. [...] w W. - w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. . I SAB/Wa 209/05 UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2005 r. J. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta W., który nie rozpoznał wniosku - wniesionego w dniu [...] marca 1948 r. w trybie art. 7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945 o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50 poz.279 ) przez H. i R. małżonków R. - o ustanowienie na ich rzecz prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] wyznaczyło Prezydentowi W. dodatkowy termin - 30 kwietnia 2005 r. - do załatwienia powyższego wniosku. Mimo upływu tego terminu Prezydent dotychczas nie rozpoznał merytorycznie wniosku dekretowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. informował, iż decyzja nie została wydana z uwagi na to, że toczą się jeszcze postępowania dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1952 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej W. odmówiło dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oraz stwierdziło, że wszystkie budynki położone na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Po rozpoznaniu ich odwołania, decyzją z dnia [...] marca 1952 r. nr [...] Minister Gospodarki Komunalnej utrzymał w mocy powyższe orzeczenie. Pismem z dnia 8 września 1998 r. (data prezentaty) J. S. (spadkobierca poprzednich właścicieli) wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w orzeczenia i decyzji. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] stwierdził, że zaskarżone orzeczenie z dnia [...] stycznia 1952 r. i decyzja z dnia [...] marca 1952 r. w określonej w aktach notarialnych części dotyczącej sprzedanych lokali nr [...] i [...], zostały wydane z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Do rozpoznania pozostał zatem wniosek wniesiony w dniu [...] marca 1948 r. w trybie art. 7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945 o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz.279) przez H. i R. małżonków R. - o ustanowienie na ich rzecz prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] W trakcie trwającego postępowania - w dniu 22 kwietnia 2004 r. (data prezentaty) – J. S. złożył wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania w zakresie dotyczącym sprzedanych lokali nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] i [...]. Następnie pismem z dnia 7 lutego 2005 r. (data prezentaty) skarżący złożył zażalenie - w myśl art. 37 k.p.a. - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., na bezczynność Prezydenta W. w sprawie dotyczącej rozpoznania powyższego wniosku dekretowego, wnosząc równocześnie o wyznaczenie terminu do załatwienia tej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] uznało zażalenia za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin do załatwienia sprawy – 30 kwiecień 2005 r. Po upływie powyższego terminu - w dniu 6 maja 2005 r. – J. S. wezwał Prezydenta W. - w trybie art. 52 § 4 w zw. z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) - do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Następnie w dniu [...] czerwca 2005 r. (data prezentaty) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie składając skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art.149 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w drodze decyzji wynika z art.104 § 1 k.p.a., który to przepis stanowi, iż organ administracji publicznej załatwia sprawy przez wydanie decyzji. Terminy załatwienia sprawy w formie decyzji określa przepis art.35 § 3 k.p.a. Z treści powołanego przepisu prawa wynika jednoznacznie, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby Prezydent W. wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Do takiego samego wniosku doszło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., które uznało, że Prezydent uchybił 2 - miesięcznemu terminowi do załatwienia sprawy i wyznaczyło mu dodatkowy termin do jej załatwienia – 30 kwiecień 2005 r. Tak więc Prezydent W. miał obowiązek merytorycznego rozpatrzenia wniosku dekretowego w podanym wyżej terminie. Jeżeli nie mógł go rozpoznać w całości z uwagi na to, że toczą się postępowania dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości, to powinien podjąć inne czynności w sprawie – na przykład rozważyć ewentualność zawieszenia niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia w/w postępowań. Art. 12 k.p.a. wyraźnie stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W niniejszej sprawie Prezydent nie działał w taki sposób, nie dołożył należytych starań, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i sprawę szybko załatwić – wszystkie czynności były podejmowane ze zwłoką, o czym w sposób nie budzący wątpliwości świadczą daty pism wysyłanych z urzędu. Na przykład - pismem z dnia 26 maja 2003 r. skarżący wnosił, aby organ zwrócił się do wskazanych w piśmie instytucji o udzielenie dodatkowych informacji, na co organ zareagował dopiero w dniu 17 lipca 2003 r. wysyłając odpowiednie pisma. Takie postępowanie Prezydenta W. świadczy o tym, że pozostaje on w zwłoce w załatwieniu sprawy z wniosku H. i R. małżonków R. o ustanowienie na ich rzecz prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Podobne stanowisko wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 ( LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że : " Zasada sformułowana w art. 6 k. p. a , zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 k.p.a. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa." Takie postępowanie Prezydenta W. - w ocenie Sądu - w pełni uzasadnia przyjęcie, iż skarga jest zasadna, bowiem zwłoka w wydaniu decyzji została wyłącznie zawiniona przez organ, który nie działał w sprawie szybko – podejmował czynności z dużym opóźnieniem nie dokładając tym samym należytych starań, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i załatwić sprawę. Natomiast J. S. podejmował działania w celu przyśpieszenia rozpoznania sprawy, wyczerpał również środki zaskarżenia, gdyż pismem z dnia 6 maja 2005 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa - zgodnie z art. 52 § 4 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę uwzględnił, opierając swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 149 powyższej ustawy.