I SAB/Wa 209/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić W. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W. D. (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 15 lipca 2024 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości (dalej: "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 6 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącej złożył do Biura Informacji Krajowego Rejestru Karnego w Warszawie pismo - za pośrednictwem platformy e-PUAP - do którego dołączył formularz wniosku o udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego dotyczący skarżącej. Organ wskazał, że pismo skarżącej, jako niestanowiące zgodnego z przepisami "wniosku o udzielenie informacji o osobie z KRK", nie rozpoczyna szczególnego postępowania administracyjnego jakim jest postępowanie o wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego stanowiącej zaświadczenie o którym mowa w art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego (w odpowiedzi na wniosek skierowany za pośrednictwem platformy e-PUAP) organ poinformował skarżącą o braku możliwości wydania zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego oraz o tym, że wniosek można złożyć w formie papierowej lub za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Platformy Ministerstwa Sprawiedliwości (e-KRK), który służy do wydawania zaświadczeń w formie elektronicznej. Organ wskazał, że nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że wniosek składany za pośrednictwem systemu teleinformatycznego nie może zostać złożony za pośrednictwem dowolnego systemu, do którego możliwe jest przypisanie określenia "systemu teleinformatycznego". Tym samym organ skonstatował, że ww. pismo skarżącej nie stanowiło prawidłowego wniosku o wydanie zaświadczenia w przedmiotowej sprawie a wobec tego brak było podstaw prawnych do jego wydania czy też postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z jego treści wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.) Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga skarżącej dotyczy bezczynności Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. Stosownie do art. 21a Ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 276) Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób zakładania konta użytkownika i konta instytucjonalnego oraz sposób i tryb udzielania informacji o osobach i informacji o podmiotach zbiorowych, udzielanych na zapytanie lub wniosek za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, 2) sposób i tryb udzielania informacji o osobach i informacji o podmiotach zbiorowych, udzielanych na żądanie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, w tym dane, jakie należy wskazać w żądaniu udzielenia informacji o osobie lub podmiocie zbiorowym, a także zakres informacji o osobie lub podmiocie zbiorowym udzielonej w ten sposób - mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego udzielania informacji oraz zabezpieczenia przed uzyskaniem danych z Rejestru przez osoby nieuprawnione. Natomiast, zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 kwietnia 2021 r. w sprawie sposobu i trybu udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych z Krajowego Rejestru Karnego, udzielanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, sposobu zakładania konta użytkownika i konta instytucjonalnego dla informacji udzielanych na zapytanie lub wniosek oraz zakresu informacji o osobie lub o podmiocie zbiorowym udzielanej na żądanie (Dz. U. poz. 728): 1) Informacji z Rejestru oraz informacji z rejestru karnego państwa obcego na zapytanie lub wniosek udziela się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego przy użyciu specjalnego konta użytkownika albo konta instytucjonalnego, które umożliwia składanie i doręczanie innych pism w toczącym się postępowaniu na podstawie zapytania lub wniosku. 2) Informacji z Rejestru na żądanie udziela się przy użyciu usługi sieciowej za pomocą aplikacji dostępowej uprawnionych podmiotów. Mając na uwadze treść powołanych przepisów, w tym określających właściwość sądów administracyjnych, stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skarga nie dotyczy bowiem wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.