I SAB/Wa 211/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant ref. Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi H. D., G. D. i B. G. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury do rozpoznania wniosku H. D., G. D. i B. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. nr [...] - terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz H. D., G. D. i B. G. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz po 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych na rzecz każdej z nich tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. H. W., G. D. oraz B. G. reprezentowane przez adwokata T. G. wniosły skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury, polegającą na braku rozpatrzenia w terminie określonym w art. 35 K.p.a. wniosku skarżących datowanego na dzień 26 stycznia 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. znak [...] dotyczącej uwłaszczenia Zakładów [...] nieruchomością położoną przy ul. [...] w P. Argumentując zasadność skargi, skarżące wskazały, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. znak [...] wniosły do Ministra Infrastruktury w dniu [...] lutego 2010 r. Pismem z dnia 22 marca 2010 r., ponowionym w dniu 27 maja 2010 r. organ zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. o nadesłanie akt sprawy dotyczącej decyzji Wojewody [...] objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, a pismem z dnia 7 czerwca 2010 r. Minister Infrastruktury wskazał na przewidywany termin załatwienia sprawy w terminie do 20 listopada 2010 r. Skarżące, przywołując treść orzecznictwa sądów administracyjnych – stwierdziły, że przedłużanie terminu załatwienia sprawy na okres wielomiesięczny jest sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a, a opieszałość organu wystąpiła już na etapie kompletowania materiału niezbędnego do załatwienia sprawy, albowiem wystąpienie do Wojewody [...] o przekazanie akt administracyjnych w sprawie zakończonej decyzją, objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności nastąpiło po upływie miesiąca od otrzymania wniosku skarżących. W odpowiedzi na skargę, Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że nie pozostaje w bezczynności, albowiem podjął szereg działań, zmierzających do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, w szczególności organ wskazał, że podjął czynności zmierzające do skompletowania akt administracyjnych, skierował zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, wystąpił do następcy prawnego uwłaszczonej jednostki o nadesłanie dokumentów potwierdzających to następstwo oraz wystąpił do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego G. w P. o udzielenie informacji, jakim obecnie działkom ewidencyjnym odpowiada teren wywłaszczony orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] listopada 1955 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej ppsa sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa., a więc m. in. w sprawach, gdy organ pozostaje w bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa). Natomiast zgodnie z art. 149 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ppsa zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, czy też stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przepis art. 35 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). O każdym zaś przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia po pierwsze, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żądanych czynności w sprawie, po drugie gdy postępowanie to prowadził opieszale – tak, że mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wystąpił wskazany wyżej drugi przypadek. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie w stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. znak [...] dotyczącej uwłaszczenia Zakładów [...] nieruchomością położoną przy ul. [...] w P. wszczęte zostało w dniu 9 lutego 2010 r. wnioskiem skarżących z dnia 26 stycznia 2010 r. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia. Pierwsza czynność w przedmiotowej sprawie została podjęta dopiero w dniu 22 marca 2010 r., a więc ponad miesiąc po wszczęciu postępowania, kiedy to organ wystąpił do Wojewody [...] o nadesłanie akt sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. znak [...]. Nieotrzymanie ww. akt przez okres ponad dwóch miesięcy skutkowało ponownym wystąpieniem w dniu 27 maja 2010 r. do Wojewody [...] o ich nadesłanie. Z faktu tego wynika, że organ przez okres ponad dwóch miesięcy godził się na opieszałość Wojewody [...] w zakresie przekazania wymaganej dokumentacji, albowiem do dnia 27 maja 2010 r. nie podjął żadnych dodatkowych czynności zmierzających do pozyskania stosownej dokumentacji. Natomiast z okoliczności tej organ wywiódł możliwość przedłużenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i to aż do dnia 30 listopada 2010 r. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że organ prawie po upływie miesiąca od otrzymania akt sprawy podjął pierwszą czynność w sprawie w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Mając powyższe na uwadze oraz dokonując oceny realizacji przez Ministra Infrastruktury zasady szybkości postępowania i sprawności jego działania w kontekście maksymalnego terminu załatwienia sprawy wynoszącego 2 miesiące – Sąd doszedł do przekonania, że Minister Infrastruktury pozostaje w zwłoce i prowadzi postępowanie administracyjne z naruszeniem art. 12 k.p.a. W tym miejscu zaznaczyć należy, że stanu tego nie znosi okoliczność wyznaczenia przez organ nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2010 r. Sąd podziela bowiem stanowisko zaprezentowane przez skarżące, że przedłużanie terminu załatwienia sprawy na okres wielomiesięczny jest sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Natomiast z argumentacją organu o niepozostawaniu w bezczynności z uwagi na podejmowanie szeregu czynności w sprawie, Sąd nie może się zgodzić, bowiem pomiędzy i tak nielicznymi, podejmowanymi przez organ czynnościami procesowymi występują zbyt duże odstępy czasowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy, biorąc pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata.