I SAB/Wa 212/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność organu postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/W 212/09 odrzucił zażalenie wniesione przez W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 212/09 o odrzuceniu skargi W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność organu. W dniu 20 stycznia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym w W.) pełnomocnik skarżącego nadesłał do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 25 września 2009 r. W uzasadnieniu wniosku zaznaczył, że został wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. do reprezentowania interesów skarżącego w związku z przyznanym mu przez referendarza prawem pomocy. O wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dowiedział się z listu poleconego, który odebrał na poczcie w dniu 31 grudnia 2009 r. Poinformował również, że w dniu 13 stycznia 2010 r. zapoznał się z aktami sprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Radca prawny P. S. zaznaczył, że z uwagi na wymóg zachowania przymusu adwokackiego przy sporządzaniu skargi kasacyjnej do czasu ustanowienia pełnomocnika z urzędu i zapoznania się przez niego z aktami sprawy, skarżący z przyczyn oczywiście przez siebie niezawinionych nie mógł zaskarżyć postanowienia z dnia 25 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Oceniając powołane przez skarżącego we wniosku okoliczności Sąd stwierdził, że dają one podstawy do jego uwzględnienia, a tym samym przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodzić się należy ze skarżącym, że procedura ustanowienia pełnomocnika z urzędu stanowi obiektywną przeszkodę dla zachowana przez stronę terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Stanowisko takie wielokrotnie potwierdzały sądy administracyjne w swoich orzeczeniach. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że jeżeli w sprawie wyznaczono pełnomocnika z urzędu siedmiodniowy termin o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinien być liczony od dnia w którym pełnomocnik ten mógł skutecznie reprezentować swojego mocodawcę. Z reguły przyjmuje się, iż jest to dzień udzielenia przez stronę pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu adwokatowi lub radcy prawnemu. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy mieć na względzie to, iż jak wynika z akt sądowych W. K. przesłał pełnomocnictwo dla wyznaczonego z urzędu radcy prawnego P. S. bezpośrednio do Sądu w dniu 4 stycznia 2010 r. nie informując o udzieleniu pełnomocnictwa samego umocowanego. O fakcie tym wyznaczony pełnomocnik dowiedział się dopiero przeglądając akta sądowe w dniu 13 stycznia 2010 r., i dlatego od tej daty rozpoczął swój bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Uznając zatem, że skarżący spełnił przesłanki formalne konieczne do zastosowania trybu o którym mowa w art. 86 § 1 powołanej ustawy, jak również wykazał, iż uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.