I SAB/Wa 214/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta B. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz Miasta B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Miasto B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Decyzją tą Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa przez przedsiębiorstwo państwowe pn. "[...] " w W. prawa użytkowania wieczystego gruntów położonych przy ul. [...] w B. i prawa zlokalizowanych na tym gruncie budynków. Strona skarżąca wskazała, że w podpiwniczeniu budynku znajduje się szalet publiczny, za który P. S.A. zażądała od miasta zapłaty za korzystanie z budynku. Miasto B. w skardze zarzuciło organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, przez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy i wniosło o: 1) zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wydania aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2) stwierdzenie, że Minister dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżące miasto wskazało, że sprawa zainicjowana została w dniu 20 listopada 2013 r. (data wpływu do organu) i toczy się ponad trzy lata. Mimo tak długiego upływu czasu Minister Infrastruktury i Budownictwa nie wydał żadnej decyzji w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 25 października 2016 r. Miasto B. wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to pozostało po dziś dzień bez odpowiedzi, w wyniku czego konieczna była skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na brak interesu prawnego Miasta B. do zainicjowania przedmiotowego postępowania. Zatem skoro zostało wydane rozstrzygnięcie, to nie zachodzi bezczynność organu. Ponadto organ zaznaczył, że prowadzi bardzo dużo spraw o podobnej tematyce, które mają wysoce skomplikowany charakter, co powoduje, że podjęcie wszystkich niezbędnych czynności w każdej z tych spraw w sposób terminowy jest niemożliwe pomimo podejmowanych przez organ starań. Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. (data wpływu do Sądu) strona skarżąca poinformowała, że Miasto B. wystąpiło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r., co do chwili obecnej nie nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) powoływanej dalej jako "Ppsa" - sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Skarga jest częściowo uzasadniona. Sąd nie mógł uwzględnić skargi Miasta B. w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że Minister Infrastruktury i Budownictwa, po wniesieniu skargi na bezczynność, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] załatwił ten wniosek. W tej części postępowanie sądowe podlega umorzeniu. Oceniając natomiast stan bezczynności Ministra, licząc od daty otrzymania przez organ wniosku nieważnościowego (20 listopada 2013 r.) do daty wydania decyzji kończącej postępowanie pierwszoinstancyjne ([...] lutego 2017 r.) Sąd uznał, że bezczynność organu nadzoru miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, przekroczenie przez Ministra maksymalnego terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy w postępowaniu nadzorczym miało charakter rażąco nadmierny, skoro organ rozpatrywał wniosek Miasta B. ponad 3 lata. Szczególnie negatywnie należało ocenić, że pierwszą czynność w sprawie, jaką było zwrócenie się przez Ministra do Wojewody [...] o przesłanie akt sprawy, organ wykonał dopiero po upływie ponad roku od otrzymania wniosku nieważnościowego. Także wydanie decyzji nr [...] załatwiającej wniosek nieważnościowy nastąpiło po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi na bezczynność. Te okoliczności wzmacniają argumentację przemawiającą za zakwalifikowaniem tak długo trwającej bezczynności Ministra Infrastruktury i Budownictwa jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podnoszone w odpowiedzi na skargę trudności o charakterze wewnętrznym (organizacyjne, kadrowe) nie miały znaczenia dla oceny wystąpienia w sprawie stanu bezczynności i jej kwalifikacji. Takie okoliczności jak: przyjęta przez organ kolejność i tryb rozpatrywania spraw, ilość spraw przypadających do załatwienia na jednego referenta, nie podlegały w tym zakresie kontroli sądu administracyjnego. W odniesieniu do pisma strony skarżącej z dnia 24 lipca 2017 r. (data wpływu do Sądu) należy stwierdzić, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] lutego 2017 r. nr [...] zainicjowało nowe postępowanie odwoławcze, a badanie legalności decyzji administracyjnej w sprawie na bezczynność organu wykracza poza przedmiot tej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w pkt. 1 wyroku orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a Ppsa w zw. z art., 119 pkt 4 Ppsa i 120 Ppsa, a w pkt. 2 wyroku orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego w pkt. 3 wyroku były przepisy art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa.