I SAB/Wa 217/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M., J. M., W. M., H. B., E. G., A. W., M. B. i A. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Prezydenta W. na rzecz skarżących A. M., J. M., W. M., H. B., E. G., A. W., M. B. i A. B. kwotę po 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 marca 2011 r. A. M., J. M., W. M., H. B., E. G., A. W., M. B. i A. B., działający przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radca prawnym, wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu ich wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym gruntu [...] położonego w W. przy ul. [...]. W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] rozpoznał wniosek. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy akt podjęty został z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Skoro postanowienie Prezydenta W. zostało wydane po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił przedmiotowy wniosek i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem postępowanie sądowe dotyczące stało się bezprzedmiotowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 205 § 2 w zw. z art. 201 § 1 i art. 202 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd nie uwzględnił kwoty uiszczonego wpisu od skargi, gdyż skarżący, pomimo wydania decyzji, nie cofnęli skargi, co stanowiłoby podstawę do zwrotu uiszczonej przez skarżących opłaty na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niepodjęcie tej czynności oznacza, iż kwota uiszczonego wpisu nie jest kosztem niezbędnym w rozumieniu art. 205 § 2 powołanej ustawy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela w tym zakresie stanowiska przedstawionego między innymi w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2011 r. (II OZ 454/11 i II OZ 455/11, niepubl.) i w całości przychyla się do argumentacji zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1987 r. (IV Cr 309/87, niepubl.), która znajduje także zastosowanie przy wykładni pojęcia kosztów celowych, o których mowa w art. 200 p.p.s.a. z uwagi na identyczność przyjętych zasad rozstrzygania o kosztach postępowania na gruncie postępowania przed sądem powszechnym i sądem administracyjnym.