I SAB/Wa 219/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie decyzji postanawia odrzucić skargę. P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie z kosztów sądowych w sprawie ze skargi H.W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie decyzji postanawia odrzucić skargę. U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. H.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie dotyczącej rozpoznania jej pisma z dnia 6 listopada 2004 r., w którym domagała się ona unieważnienia z mocy prawa decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...]. W piśmie z dnia 6 listopada 2004 r. prócz unieważnienia ww. decyzji strona domagała się również unieważnienia wniosków Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 10 lipca 2001 r. i 8 sierpnia 2001 r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2003 r. sygn. akt I SA 2356/01. Skarżąca podniosła, iż mimo złożenia ww. pisma w dwóch egzemplarzach w Kancelarii Głównej Ministerstwa Infrastruktury w dniu 16 listopada 2004 r., do dnia dzisiejszego pozostało ono bez rozpatrzenia lub choćby zawiadomienia jej o przekazaniu go właściwemu organowi administracyjnemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż pismo strony z dnia 6 listopada 2004 r. adresowane było do Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego, zaś do Ministra Infrastruktury skierowane ono było wyłącznie do wiadomości. W związku z powyższym zostało ono dołączone do akta sprawy bez dalszego nad nim procedowania. Minister podniósł ponadto, iż z treści przedmiotowego pisma H.W. można wywieźć, iż intencją skarżącej było skorzystanie w jej sprawie przez urząd prokuratorski z nadzwyczajnego środka prawnego jakim jest określony w art. 186 k.p.a. sprzeciw. Jednocześnie organ wskazał, iż w sprawie dotyczącej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. oraz Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. prowadzone są przed właściwymi organami, tj. Ministrem Infrastruktury i Wojewodą [...] nadzwyczajne postępowania administracyjne zainicjowane odrębnymi wnioskami H. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji , postanowienia lub innego aktu. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu musi istnieć sprawa administracyjna zawisła przed tym organem, w której organ jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, przede wszystkim wskazać należy, że pismo strony z dnia 6 listopada 2004 r. (w sprawie którego Minister Infrastruktury ma pozostawać w zwłoce) nie było podaniem, w rozumieniu art. 64 § 1 k.p.a., które rodziło po stronie organu obowiązek podjęcia działań w określonej przepisami formie i w określonym przez prawo terminie. Adresatem tego pisma jest bowiem Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, a nie organ któremu skarżąca zarzuca bezczynność. Jak wynika z umieszczonego w nim rozdzielnika, zostało ono skierowane do Ministra Infrastruktury jako jednego z wielu organów administracji publicznej i instytucji (obok NSA, NIK, Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i prasy) wyłącznie do wiadomości. Treść tego pisma, w tym jednoznaczne oznaczenie adresata, wskazania rozdzielnika jak również jego forma (kserokopia) nie wskazują by wniesione ono zostało do organu jako pismo zawierające żądanie uruchomienia przez Ministra Infrastruktury postępowania nadzorczego w sprawie wskazanych w nim decyzji i innych aktów. Wbrew temu co sugeruje skarżąca, złożenie przez nią w Kancelarii Głównej Ministerstwa Infrastruktury, pisma którego adresatem był wprawdzie inny organ (Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny) ale przeznaczonego do wiadomości Ministra Infrastruktury, nie oznacza także, że pismo to został wniesione do organu niewłaściwego, czego konsekwencją byłby obowiązek przekazania tego pisma, w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. do organu właściwego. Nie zobowiązywało ono zatem Ministra Infrastruktury do wszczęcia w sprawie nim objętej jakiegokolwiek postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia w formie określonej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czego wymaga treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do uznania skargi na bezczynność organu za dopuszczalną. Jak już bowiem wspomniano na wstępie tylko w przypadku, gdy organ administracji publicznej, który jest zobowiązany do dokonania w postępowaniu administracyjnym czynności, nie dokonał jej we wskazanym terminie, można mówić o jego bezczynności. Skarga na bezczynność nie może bowiem zarzucać ogólnego braku działania organu, ale odnosić się musi do konkretnych jego czynności w konkretnym postępowaniu. Powyższe zaś oznacza, że skarga H. W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie z kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie dotyczącej rozpoznania jej pisma z dnia 6 listopada 2004 r., w którym domagała się ona unieważnienia z mocy prawa decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...]. Adresatem powyższego pisma był Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, zaś Ministrowi Infrastruktury przekazane ono zostało przez stronę do wiadomości. W dniu 21 września 2009 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o przyznanie jej w przedmiotowej sprawie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Natomiast stosownie do art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Taka sytuacja ma w ocenie Sądu miejsce w niniejszej sprawie. Skarga strony nie może być bowiem uwzględniona, gdyż nie istnieje sprawa administracyjna, w której Minister Infrastruktury uprawniony był i zobowiązany do przeprowadzenia postępowania, które winno być zakończone jednym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (postanowieniem, decyzją, innym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie występowała do ww. organu o wszczęcie postępowania w sprawie opisanej w skardze. Zaś swój wniosek z dnia 6 listopada 2004 r., w którym zawarte było m.in. żądanie unieważnienia decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2003 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [....] stycznia 2004 r. nr [...], kierowała ona do Ministra Sprawiedliwości, Prokuratora Generalnego, a więc innego organu niż ten, któremu zarzuca obecnie zwłokę. Ministrowi Infrastruktury wniosek ten skarżąca przekazała wyłącznie do wiadomości. Skoro zatem sprawa, w której Minister Infrastruktury miał pozostawać w zwłoce nie istnieje, to tym samym skarga na bezczynność tego organu w jej rozpoznaniu jest niedopuszczalna. Jest więc ona oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a w tej sytuacji prawo pomocy skarżącej nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.