I SAB/Wa 219/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, , po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy [...] na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że Minister Rozwoju dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do wydania aktu; 3. wymierza Ministrowi Rozwoju, Pracy i Technologii grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; 4. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Gminy [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gmina [...] wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. zwróciła się do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. nr [...], w części w jakiej dotyczy ona stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] w W., prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa oznaczonej wówczas jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w [...] w obrębie ewidencyjnym B., objętej księgą wieczystą [...]. Wniosek ten wpłynął do organu nadzoru w dniu [...] kwietnia 2018 r. Wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. Gmina [...], w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.), wystąpiła do Wojewody O. o stwierdzenie nabycia przez Gminę z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej wówczas jako działka nr [...] o pow. [...] ha położonej w [...] w obrębie ewid. B., objętej księgą wieczystą [...] wraz z własnością budynków i innych urządzeń posadowionych na tym gruncie. Jednocześnie Gmina wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. Pismem z [...] maja 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju wystąpił do Wojewody O. o przesłanie akt sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 1999 r., powołując się na prowadzone postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Jednocześnie Minister zwrócił się z zapytaniem, czy zostało wszczęte z wniosku Prezydenta Miasta [...] postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę [...] prawa własności ww. nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe Wojewoda O. pismem z [...] czerwca 2018 r. przesłał Ministrowi Inwestycji i Rozwoju akta sprawy uwłaszczeniowej w formie kopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem. Jednocześnie poinformował, że Prezydent Miasta [...] pismem z [...] kwietnia 2018 r. wniósł do Wojewody O. o stwierdzenie nabycia przez Gminę z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], występując jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Ministra Inwestycji i Rozwoju postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. Pismem z [...] stycznia 2019 r. Prezydent Miasta [...] zwrócił się do Ministra Inwestycji i Rozwoju o przekazanie informacji w zakresie wskazanego wyżej postępowania nieważnościowego. Następnie, pismem z [...] lipca 2019 r. Prezydent Miasta [...], powołując się na wniosek z [...] kwietnia 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. oraz pismo z [...] stycznia 2019 r. dotyczące przekazania informacji w zakresie przedmiotowego postępowania, zwrócił się o wskazanie terminu załatwienia tej sprawy. W dniu [...] stycznia 2020 r. Prezydent Miasta [...] wniósł ponaglenie do Ministra Rozwoju, zarzucając organowi nadzoru prowadzenie postępowania nieważnościowego dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy. Minister Rozwoju pismem z [...] lutego 2020 r. zwrócił się do Wojewody O. z prośbą o udzielenie informacji, czy rozpatrzony został wniosek Prezydenta Miasta [...] złożony w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych, ewentualnie wskazanie na jakim etapie znajduje się przedmiotowe postępowanie. Z uwagi na brak odpowiedzi, Minister pismem z [...] sierpnia 2020 r. wystąpił do Wojewody O. z ponownym zapytaniem w powyższej kwestii. W odpowiedzi udzielonej pismem z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda O. poinformował, że wstrzymał się od podejmowania czynności zmierzających do rozpatrzenia wniosku Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2018 r. Poinformował, że czynności zostaną podjęte po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. i wydaniu rozstrzygnięcia przez Ministra Rozwoju w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta [...], działając w imieniu Gminy [...], wniósł skargę na bezczynność Ministra Rozwoju w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wnosząc o zobowiązanie organu nadzoru do załatwienia w terminie 30 dni sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. Prezydent wniósł również o stwierdzenie, że Minister Rozwoju dopuścił się w tej sprawie bezczynności oraz przewlekłości w prowadzeniu postępowania, które miały charakter rażący; wymierzenie Ministrowi Rozwoju grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. został doręczony Ministrowi Rozwoju w dniu [...] kwietnia 2018 r. Organ nadzoru zwrócił się do Wojewody O. o przekazanie akt postępowania objętego wnioskiem (pismo z dnia [...] maja 2018 r.), po czym nie było żadnych sygnałów świadczących o jakichkolwiek czynnościach wykonywanych przez organ. Nie informowano też o przewidywanym terminie załatwienia tej sprawy. Gmina [...] pismami z dnia [...] stycznia 2019 r. i [...] lipca 2019 r. zapytywała o stan sprawy i podjęte czynności - ale na swe pisma nie doczekała się żadnej odpowiedzi. Podobnie, bez odpowiedzi pozostało ponaglenie złożone w dniu [...] stycznia 2020 r. Jedyną czynnością organu było - datowane na [...] lutego 2020 r. - pismo skierowane do Wojewody O. i zawierające pytanie o sposób załatwienia równocześnie wszczętej sprawy komunalizacji nieruchomości. Jak wynika z powyższego, przedmiotowa sprawa do dziś nie została rozpoznana. Minister wystosował jedynie dwa pisma w toku postępowania, jednakże żadne znaczące czynności nie zostały wykonane. Dzieje się tak mimo niebudzącej wątpliwości treści przepisów prawa dotyczących załatwiania spraw, a także mimo licznych pism strony. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że wbrew twierdzeniom skarżącej, wynik postępowania komunalizacyjnego prowadzonego przez Wojewodę O. w trybie art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ma istotne znaczenie dla oceny czy w dniu 5 grudnia 1990 r. Skarbowi Państwa przysługiwało prawo własności działki nr [...], a w konsekwencji dla oceny wadliwości kwestionowanej decyzji uwłaszczeniowej Wojewody O. z dnia [...] stycznia 1999 r., w tym naruszenia przez Wojewodę przepisów o właściwości. Mając na uwadze powyższe, Minister Rozwoju postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku Gminy [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z dnia [...] stycznia 1999 r., do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i o pracownikach samorządowych, prawa własności ww. nieruchomości. Zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie, w tym również terminów załatwienia sprawy (art. 35 k.p.a.). Fakt wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania powoduje, że bezczynność organu ustaje, a okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.); stanowi o tym art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), które – stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przepisy nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie strona skarżąca pismem z [...] stycznia 2020 r. wniosła do Ministra Rozwoju ponaglenie na bezczynność tego organu w rozpoznaniu wniosku z [...] kwietnia 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r., wobec czego przyjąć należy, że formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność Ministra zostały spełnione. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada szybkości, której istota sprowadza się do stwierdzenia, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Dopełnieniem tej zasady jest art. 35 k.p.a., który w § 1 zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Ponadto, na podstawie art. 36 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy – w ustalonym przepisami terminie – organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przeszkody dla jej rozpoznania nie stanowi wydane przez Ministra Rozwoju w dniu [...] września 2020 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. Ma ono tylko to znaczenie, że wyznacza ramy czasowe badania zaskarżonej w niniejszej sprawie bezczynności organu. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego stanowi bowiem akt administracyjny podlegający ewentualnie odrębnej kontroli sądu administracyjnego, po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji. Okoliczność, że w dacie wyrokowania postępowanie administracyjne było zawieszone, nie zwalnia Sądu od merytorycznego rozstrzygnięcia co do zarzucanej bezczynności organu administracji. O ile bowiem zawieszenie postępowania administracyjnego czyni niemożliwym zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, to Sąd ma obowiązek podjęcia rozstrzygnięcia w pozostałym zakresie przewidzianym w art. 149 p.p.s.a. W ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych Sąd uznał, że Gmina [...] zasadnie zarzuciła Ministrowi Rozwoju bezczynność. Nie budzi wątpliwości, że wniesiony przez Prezydenta Miasta [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody O. z [...] stycznia 1999 r. dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Państwowe Przedsiębiorstwo [...] w W., prawa użytkowania wieczystego nieruchomości ozn. nr [...] położonej w [...] w obrębie ewidencyjnym B., wpłynął do Ministra Infrastruktury w dniu [...] kwietnia 2018 r. i do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany. Organ wydał jedynie w dniu [...] września 2020 r., a zatem po upływie ponad dwóch lat i czterech miesięcy, wspomniane powyżej postanowienie o zawieszeniu postępowania. Uwzględniając kolejne czynności podejmowane przez organ w toku prowadzonego postępowania, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W wyroku z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 470/18 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce wówczas, gdy: – termin przewidziany na załatwienie sprawy zostanie w przekroczony w sposób znaczący, a zarazem – znaczące przekroczenie terminu przewidzianego na załatwienie sprawy będzie wynikało z przyczyn, na które organ administracji miał wpływ. W wyroku tym podkreślono, że sformułowanie "znacząco przekroczony" jest zwrotem niedookreślonym wymagającym doprecyzowania w toku rozpoznawania sprawy przez sąd administracyjny. Prawodawca określając terminy rozpoznania sprawy uznaje, że co do zasady są one terminami wystarczającymi do jej załatwienia. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące. Dopiero tak duże przekroczenie bazowego terminu do rozpoznania sprawy może być traktowane analogicznie jak oczywista sprzeczność z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy, prowadząc kontrolowane postępowanie, organ nadzoru podejmował czynności mające na celu pozyskanie akt i ustalenie aktualnego etapu postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę O. z wniosku Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 r. Nie można jednak uznać, że działania te podejmowane były zgodnie z zasadami określonymi w powołanych wyżej przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Poczynając od wpływu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ([...] kwietnia 2018 r.), terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. zostały w rozpatrywanej sprawie wielokrotnie przekroczone przez organ. Minister zaś nie podejmował czynności mających na celu zakończenie sprawy, a także nie informował strony o przyczynach niemożności załatwienia sprawy w terminie i przewidywanym terminie jej zakończenia. Dopiero po miesiącu od wpływu wniosku, organ wystąpił o przesłanie akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją. Po nadesłaniu akt (data wpływu: [...] czerwca 2018 r.), kolejną czynnością podjętą przez Ministra było dopiero wystąpienie pismem z [...] sierpnia 2020 r. do Wojewody O. o udzielenie informacji, czy organ ten rozstrzygnął już sprawę z wniosku Gminy [...] opartym na art. 5 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Po otrzymaniu odpowiedzi Wojewody O. z [...] sierpnia 2020 r. o wstrzymaniu się przez ten organ od podejmowania czynności w tej sprawie, a także po wpływie skargi na bezczynność Ministra Rozwoju w rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, Minister Rozwoju postanowieniem z [...] września 2020 r. zawiesił postępowanie administracyjne. Kierując się powyższymi spostrzeżeniami Sąd zauważa, że od daty wpływu wniosku wszczynającego postępowanie nieważnościowe do czasu wydania przez Ministra Rozwoju postanowienia z dnia [...] września 2020 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania upłynęło prawie 2,5 roku. Tak długi okres procedowania w sprawie złożonego wniosku w sposób oczywisty świadczy o rażącym naruszeniu prawa strony do załatwienia sprawy administracyjnej w terminach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie działanie, nawet biorąc pod uwagę stopień skomplikowania sprawy, wskazuje, że prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z kwalifikowanym naruszeniem prawa. Brak podejmowania przez znaczny okres czasu działań ukierunkowanych na merytoryczne załatwienie sprawy pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą szybkości postępowania, co w dalszej kolejności prowadzić musi nieuchronnie do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej, a tym samym w sposób rażący narusza normy zawarte w przepisach art. 8 i art. 12 k.p.a. Ponadto Sąd uznał, że czas prowadzenia postępowania i podejmowane w sprawie czynności, uzasadniały wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rozstrzygnięcie to ma charakter fakultatywny i jest zależne wyłącznie od uznania sądu. Jego celem zaś jest oddziaływanie na organ mobilizująco (w sytuacji gdy organ nadal pozostaje w stanie bezczynności), ale także represyjnie (z uwagi na stwierdzony stan bezczynności czy przewlekłości) i prewencyjnie – aby wzmocnić gwarancje terminowego załatwiana spraw. Decyzja sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej, czy też odstąpienia od zastosowania tychże środków powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy pozwala jednak uznać, że całokształt działań organu nadzoru nosi znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tej sytuacji Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi wnioskowanej grzywny w wysokości 3000 zł, która to wysokość mieści się w zakresie określonym w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt 2 sentencji wydano na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O wymierzeniu organowi grzywny Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., które obejmują wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.