I SAB/Wa 22/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] października 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...], która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz [...] sp. z o.o. w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. J.J. złożył do Ministra Infrastruktury (obecnie Minister Infrastruktury i Budownictwa) wniosek z dnia [...] października 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w części dotyczącej dawnej działki nr [...]. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa w części dotyczącej dawnej działki nr [...] aktualnie stanowiącej działki nr [...], przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji, w tej części, z przyczyny określonej w art. 156 § 2 k.p.a. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 473/15 oddalił skargi J.J. i K.J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Wyrok uprawomocnił się z dniem 17 października 2015 r. Pismem z dnia [...] października 2016 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wezwała Ministra Infrastruktury i Budownictwa do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego nierozpoznaniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa w części dotyczącej dawnej działki nr [...] aktualnie stanowiącej działki nr [...]. W skardze na bezczynność skarżąca zarzuciła organowi rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy. W związku z powyższym wniosła o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt Ministrowi oraz zobowiązanie Ministra do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi wskazując, że decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] rozpoznał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]. Ponadto Minister wskazał na dużą liczbę spraw pozostających do załatwienia w zakresie jego obowiązków, złożoność toczących się postępowań i związanym z nimi nakładem pracy oraz konieczność rozpatrywania spraw według kolejności wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, w związku z wydaniem przez Ministra decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] i rozpoznaniem wniosku o stwierdzenie nieważności, orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Decyzja Ministra stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (pkt 2 sentencji wyroku). Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Tym samym, w tym zakresie, Sąd jest zobowiązany się wypowiedzieć. Aby wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 473/15 oraz akta sprawy wpłynęły do Ministra w dniu 12 listopada 2015 r. W dniu [...] października 2016 r. Minister zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie akt sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister poinformował strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W dniu [...] grudnia 2016 r. Minister wydał decyzję w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ jednak nie zastosował się do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 k.p.a., bowiem nie poinformował stron o przyczynach zwłoki oraz o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Nierozpoznanie przez organ wniosku w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., a także zachowanie organu niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Sąd stwierdził jednak, że choć istotnie rozpoznanie przez organ wniosku skarżącej nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, to bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, nie miała miejsca. Oceniając w tym zakresie sprawę Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że organ podejmował czynności celem zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a także wziął pod uwagę skomplikowany charakter sprawy rozpoznawanej w postępowaniu nieważnościowym. Zaznaczyć wymaga, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącej i zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, gdyż w świetle przepisów p.p.s.a. Sąd nie posiada takich uprawnień. Jednocześnie Sąd nie uznał za uzasadnione połączenie przedmiotowej sprawy ze sprawą zainicjowaną skargą na bezczynność, która została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SAB/Wa 395/16. Wskazać, należy przedmiotem obu spraw była bezczynność Ministra w rozpoznaniu różnych wniosków o stwierdzenie nieważności różnych decyzji administracyjnych. Sprawy wszczęte ww. wnioskami stanowią odrębne postępowania administracyjne, a wniesione do Sądu skargi na bezczynność zainicjowały dwa odrębne postępowania sądowoadministracyjne. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania zawartych w punkcie 3 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).