I SAB/Wa 225/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wprowadzenie do lokalu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 11 stycznia 2011 r. B.S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wprowadzenie do lokalu, w związku z wyrokiem z dnia [...] czerwca 1991 r. sygn. akt [...] o przywrócenie naruszonego posiadania. Odpowiadając na skargę organ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia przewidzianego prawem działania. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy przepisów wskazanej wyżej ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień oraz aktów i czynności. W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta [...] w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z 1991 r. o wprowadzenie do lokalu, w związku z wyrokiem z dnia [...] czerwca 1991 r. sygn. akt [...] o przywrócenie naruszonego posiadania. Wskazać należy, że rozpatrzenie niniejszego wniosku jest możliwe tylko na drodze cywilnoprawnej. Natomiast żaden przepis prawa administracyjnego powszechnie obowiązującego nie stanowi podstawy materialnoprawnej dla wykonania żądania skarżącej. Zatem skoro organ nie ma podstaw prawnych do wydania aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a ppsa, to nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona w sprawie niniejszej skarga na bezczynność nie mieści się w żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 1 pkt 1 -8 ppsa. Nie podlega zatem ona kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie jest w istocie sprawą z zakresu administracji publicznej. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji