I SAB/Wa 23/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Gabriela Nowak Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S., S. S., P. S., K. D., L. G., D. G., B. K. i A. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku A. S., S. S., P. S. z dnia 16 marca 2009 r. oraz wniosku K. D., L. G., D. G., B. K. i A. G. z dnia 14 lipca 2009 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] ozn. nr hip. "[...]" w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących A. S, S. S., P. S., K. D., L. G., D. G., B. K. i A. G. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S., S. S., P. S., K. D., L. G., D. G., B. K. i A. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] oznaczoną nr hip "[...]". W skardze wnieśli o: 1) zobowiązanie Prezydenta W. do merytorycznego rozpoznania wniosku w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przy pozostawaniu w bezczynności; 3) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazali, że wnioskiem z dnia 16 marca 2009 r. pełnomocnik skarżących wystąpił do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za przedmiotową nieruchomość. Skarżący podali, że pomimo wyznaczanych przez organ terminów załatwienia sprawy do dnia 31 października 2010 r. i 30 listopada 2011 r. oraz terminu dodatkowego wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. Prezydent W. nie wydał decyzji merytorycznej. W ocenie skarżących takie działanie organu narusza przepis art. 36 w zw. z art. 12 Kpa. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego zgromadzono szereg materiałów, na podstawie których stwierdzono, iż przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Organ podał, że ze względu na złożony charakter postępowania w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji oraz konieczne będzie wykonanie operatu szacunkowego. Organ podał, że pismem z dnia 13 stycznia 2011 r. strony zostały poinformowane o przyczynach niedotrzymania terminu z art. 35 Kpa oraz, że postępowanie zostanie zakończone do dnia 30 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że Prezydent W. pozostaje w bezczynności przy załatwianiu sprawy o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że wniosek o odszkodowanie pochodzący od A. S., S. S., P. S. organ otrzymał 24 marca 2009 r., a wniosek K. D., L. G., D. G., B. K. i A. G. w dniu 21 lipca 2009 r. Materiał dowodowy wskazuje też, że organ pismami z dnia 31 maja 2010 r., 22 czerwca 2011 r. 13 stycznia 2012 r. wyznaczał nowe terminy załatwienia wniosków odszkodowawczych, tj. odpowiednio: 31 października 2010 r., 30 listopada 2011 r. i 30 czerwca 2012 r. Poza sporem jest też to, że organ mimo zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. dodatkowego terminu na załatwienie sprawy do dnia 30 listopada 2011 r. nie wydał w sprawie decyzji. Skoro zatem organ naruszył maksymalny termin na załatwienie sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 Kpa, nowe terminy załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa) i dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 Kpa), to skargę na bezczynność Sąd uznał za zasadną. Sąd podziela stanowisko skarżących, że w niniejszej sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zwraca uwagę, że Prezydent W. w okresie od maja 2009 r. do maja 2010 r. poszukiwał akt własnościowych nieruchomości, mimo, że już w piśmie z dnia 19 maja 2009 r. organ otrzymał z [...] Dzielnicy [...] informację, że akta w 1992 r. zostały przesłane do ówczesnego Urzędu Rejonowego w W. Nie można pominąć i tego, że gromadzenie materiału dowodowego mającego wyjaśnić przesłanki z art. 215 ust. 2 ugn organ rozpoczął dopiero 1 października 2010 r. występując do jednostki właściwej ds. geodezji i katastru w Dzielnicy [...] o dane z rejestru gruntów. Następną czynność organ podjął po ponad pół roku (1 czerwca 2011 r.) występując do zarządcy drogi o dane dotyczące inwestycji budowy drogi ul. [...]. Po otrzymaniu 2 sierpnia 2011 r. informacji i materiałów z Zarządu Dróg Miejskich w W. Prezydent W. nie podejmował już dalszych działań mających na celu załatwienie sprawy. Skoro zatem: 1) Prezydent W. wielokrotnie i znacznie przekroczył maksymalny 2-miesięczny termin ustawowy na załatwienie sprawy, nowe terminy wyznaczone przez organ oraz dodatkowy termin na załatwienie sprawy wyznaczony przez Wojewodę [...], a wyznaczane przez organ pierwszej instancji nowe terminy załatwienia sprawy w każdym przypadku obejmowały okresy przekraczające przewidziany przez Kodeks termin maksymalny (art. 35 § 3 Kpa); 2) mimo upływu ponad 3 lat od złożenia pierwszego wniosku postępowanie wyjaśniające jest na etapie ustalania przesłanek materialnoprawnych, to Sąd uznał, że istniejąca w niniejszej sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – przepisów art. 35 § 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 2 Kpa w zw. z art. 12 § 1 Kpa. Sąd uznał za zasadne zobowiązanie organu do rozpoznania wniosków odszkodowawczych w terminie dwóch miesięcy, od daty zwrotu akt sprawy z prawomocnym wyrokiem, ponieważ niniejsza sprawa należy do kategorii spraw skomplikowanych. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie należnych skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).