I SAB/Wa 231/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania postanawia odrzucić skargę. S. B. pismem z dnia 24 września 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Rzeszowskiego z dnia 22 stycznia 1977 r. nr L.RL.IX.PFZ-4630-91/76 utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy Błażowa z dnia 8 września 1976 r. nr BG-6040/30/76 orzekającą o przejęciu gospodarstwa rolnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podnosząc, że postanowieniem z dnia 24 września 2024 r. nr DNI.gn.624.35.2024 organ odmówił wznowienia postępowania ww. sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 podjął uchwałę, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu uchwały NSA zaznaczył, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Podobne stanowisko wyraził NSA w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, stwierdzając, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 24 września 2024 r. wydał postanowienie nr DNI.gn.624.35.2024 mocą którego, po rozpoznaniu wniosku S. B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Rzeszowskiego z dnia 22 stycznia 1977 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy Błażowa z 8 września 1976 r. orzekającą o przejęciu gospodarstwa rolnego. Skarga na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania wniesiona natomiast została pismem z dnia 24 września 2024 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 września 2024 r., a zatem już po wydaniu przez Ministra postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W świetle powołanych wyżej uchwał NSA wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.