I SAB/Wa 234/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A.A. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego oddala skargę. A.A., pismem z dnia 8 maja 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] hip. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania wskazując, że nieruchomość przy ul. [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W dniu 11 marca 1948 r. dotychczasowi właściciele złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Skarżący podkreślił, że sprawa nie został dotychczas załatwiona, mimo iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] uznało złożone zażalenie za uzasadnione i zobowiązało Prezydenta W. do wyjaśnienia przyczyn bezczynności i załatwienia sprawy do 28 lipca 2009 r. W tej sytuacji skarżący wniósł o wydanie orzeczenia nakazującego ustanowienie na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego gruntu opisanej wyżej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że zmarła jedna ze stron postępowania i do chwili obecnej nie zostało załączone prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po zmarłej. W związku z powyższym w dniu [...] maja 2012 r. Prezydent W. wydał postanowienie nr [...], mocą którego zawieszono z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...] w G. i dostarczenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po zmarłej uczestniczce postępowania. Prezydent W. zaznaczył, że w tej sytuacji postępowanie nie może zostać zakończone z przyczyn niezależnych od organu, który – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Stosownie do treści art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. Podkreślić również należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1, Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Jak wynika z analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego, Prezydent W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., a więc po wniesieniu skargi na bezczynność, lecz przed datą orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 marca 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] hip. nr [...], do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...] w G. pod sygn. akt [...] i dostarczenia przez strony postępowania prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po K.L. – uczestniczce postępowania. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 103 kpa, zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to również terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 37 kpa). Wydanie przez Prezydenta W. postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. oznacza zatem, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności, nawet jeżeli wcześniej można było mu taką bezczynność zarzucić. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje, a Sąd nie może uwzględnić skargi na bezczynność i zobowiązać organu do wydania decyzji w określonym terminie. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności organu administracji publicznej. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że wniesiona skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w chwili orzekania przez Sąd postępowanie administracyjne było zawieszone, co oznacza, iż organ administracji publicznej nie pozostawał w stanie bezczynności. Wyznaczenie przez Sąd terminu do załatwienia sprawy, na podstawie art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie było zatem możliwe. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.