I SAB/Wa 240/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie uwierzytelnionych kopii akt sprawy - oddala skargę - P.S. pismem z [...] marca 2015 r. (data wpływu do organu [...] marca 2015 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. (data wpływu do organu [...] stycznia 2015 r.) o wydanie uwierzytelnionych kopii akt sprawy o nr [...], żądając nałożenia na organ grzywny za nieprzestrzeganie terminów oraz zarzucając notoryczne naruszanie art. 35 i 36 k.p.a. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi, że nie wydał żadnej decyzji, czy postanowienia w sprawie. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] grudnia 2014 r. (data wpływu do organu [...] stycznia 2015 r.) P. S. wniósł o wydanie uwierzytelnionych kopii akt sprawy o nr [...]. Pismem z [...] marca 2015 r., (data wpływu do organu [...] marca 2015 r.) skarżący wezwał Kolegium do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r., a już [...] marca 2015 r. (data wpływu do organu [...] marca 2015 r.) wniósł wskazaną na wstępie skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Kolegium odmówiło wydania m.in. uwierzytelnionych kopii akt sprawy [...]. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, względnie o umorzenie postępowania, wskazując, że wniosek skarżącego został rozpoznany ww. postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia już po wniesieniu skargi nie jest możliwe jej uwzględnienie. Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7). Pogląd ten jednak nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy wniosek P.S. wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2015 r. i został rozpoznany postanowieniem organu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Z zestawienia tych dat wynika, że postępowanie prowadzone było dłużej niż przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek załatwienia sprawy - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie faktem jest to, że organ przekroczył terminy wynikające z k.p.a., jednakże Sąd oddalając niniejszą skargę, wziął również pod uwagę to, że Kolegium wydając postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], połączyło do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia około sześćdziesięciu wniosków skarżącego złożonych do innych jego spraw, w których ww. również domagał się wydania uwierzytelnionych kopii akt spraw. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r. (data wpływu do organu [...] stycznia 2015 r.) spowodowana była tym, że organ mając na względzie zasadę szybkości postępowania administracyjnego chciał załatwić jednym postanowieniem wszystkie ww. wnioski skarżącego. Faktem też jest to, że organ miał do rozpoznania również wcześniejszy wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r., w którym wniósł on o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], przyznającej świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup pościeli w grudniu 2013 r. w kwocie [...] ([...]) złotych. We wniosku wniósł również o wyłączenie na podstawie art. 24 k.p.a. od udziału w sprawie członków Kolegium. Sprawa ta miała nadany nr [...], czyli ten pod którym skarżący domagał się wydania uwierzytelnionych kopii z akt sprawy i została załatwiona decyzją organu z dnia [...] stycznia 2015 r. Jedynie na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że znany jest mu z urzędu fakt składania przez skarżącego bardzo licznych wniosków do Kolegium. Wnoszenie dużej ilości podań nie może pozostawać jednak bez wpływu na szybkość podejmowanych przez ten organ działań. Skarżący działając w ten sposób musi mieć na względzie, że przyczynia się nie tylko do wydłużenia okresu, w którym rozpoznawane są jego sprawy, ale także do wydłużenia czasu rozpoznania spraw innych osób. Przy czym ewentualne późniejsze rozstrzygnięcia także mogą dotyczyć spraw ważnych dla tych osób, np. świadczeń z pomocy społecznej. Podnosząc zarzut nieterminowego załatwienia sprawy, tj. z przekroczeniem 30-dniowego terminu, należy pamiętać, że w doktrynie terminy określone w art. 35 k.p.a. uznaje się za mające charakter instrukcyjny. Na tę konstatację nie ma oczywiście wpływu okoliczność, że ustawodawca przewidział możliwość ochrony praw naruszonych na skutek nieterminowego załatwienia sprawy przez organ. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.