I SAB/Wa 247/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego T. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. T. P. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku, dotyczącego "zwrotu nieruchomości położonej w W. przy dawnej [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], z obr. [...]". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] września 2013 r. wniósł o rozpoznanie zażalenia co do działki ewidencyjnej nr [...], w wyniku czego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia. Strona wyczerpała zatem środki zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. stwierdził, że wystąpił do Wojewody [...] o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postepowania o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r., jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości. Organem właściwym do rozpoznania wniesionego zażalenia na bezczynność w ww. sprawie powinno być Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], gdyż nieruchomość stanowi własność m. W. i została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. Sąd wezwał Prezydenta W. do nadesłania, w terminie 7 dni, postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz wskazania, czy Wojewoda wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, a jeśli tak – na jakim etapie się ono znajduje oraz przesłanie dokumentów potwierdzających, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...] (dz. ewid. [...], z obrębu [...]) stanowi obecnie własność W. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezydent W. przekazał kopię pisma Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., informującego o braku podstaw do wszczęcia postępowania nadzorczego, wraz z postanowieniem tego organu nr [...] oraz informację z rejestru gruntów dla działki nr ewid. [...], z obr. [...], jak też wydruk treści księgi wieczystej prowadzonej dla ww. działki, w których jako właściciel figuruje W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej "kpa." przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 kpa., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a dopiero po spełnieniu tego warunku dopuszczalne jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. Organem wyższego stopnia, w sprawie dotyczącej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej, na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), należącego do Miasta W., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], co wynika z treści art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 2015 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774) w związku z art. 17 pkt 1 kpa. Przy czym niniejsza sprawa, wbrew użyciu w skardze słowa "zwrot nieruchomości," zgodnie z treścią pisma precyzującego żądanie skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r. dotyczy właśnie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu, który został objęty działaniem ww. dekretu z 1945 r., a obecnie stanowi własność W. Ta ostatnia okoliczność wynika z treści księgi wieczystej, prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, znajdującej się w aktach sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie zażalenie, w trybie art. 37 kpa., zostało wniesione do Wojewody [...], tj. organu niewłaściwego w sprawie. Sąd nie może uznać zatem złożonego zażalenia do niewłaściwego organu, jako wyczerpania środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w sprawie, gdyż skarżącemu przysługuje zażalenie, które powinno zostać złożone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a nie do Wojewody [...]. Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niezłożenie zażalenia w powyżej przedstawionym trybie przed wniesieniem skargi do sądu sprawia, że jest ona niedopuszczalna. Dlatego, na podstawie powyższego przepisu, należało orzec jak w sentencji