I SAB/Wa 249/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 12 października 2017 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego B. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. B. (dalej jako "skarżący") pismem z 19 lipca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 12 października 2017 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2016 r. nr [...], którą odmówiono następcom prawnym byłych właścicieli ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że mimo upływu ponad 8 miesięcy od złożenia wniosku oraz mimo ponaglenia w dniu 12 lipca 2018 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], organ nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Wobec powyższego skarżący wniósł o wyznaczenie organowi miesięcznego terminu na rozpoznanie wniosku; przyznanie na jego rzecz, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że z uwagi na pozostające w obrocie prawnym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej z [...] maja 1971 r. o oddaniu gruntu, którego dotyczy niniejsze postępowanie w użytkowanie wieczyste [...] Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej, brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2016 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W sprawie ze skargi na bezczynność organu Sąd zobowiązany jest nie tylko do ustalenia, że organ nie podjął w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy czynności, do których był zobowiązany, lecz także do ustalenia i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których ich nie wykonał. Należy przy tym wziąć pod uwagę zarówno charakter sprawy, jak i specyfikę obowiązującego trybu jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie należało uznać, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, bowiem od 13 października 2017 r., kiedy to wpłynął do organu wniosek skarżącego z 12 października 2017 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2016 r., do dnia wyrokowania wniosku tego nie rozpoznał. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki, a zatem koniecznym było wydanie wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania powyższego wniosku. Wyznaczając, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., termin w jakim organ zobowiązany będzie do załatwienia sprawy, Sąd miał na względzie możliwość zakończenia w tym okresie postępowania. Zdaniem Sądu realnym terminem, w jakim możliwe jest rozpoznanie wniosku, jest termin jednego miesiąca od daty zwrotu do organu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie bezczynność organu nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy organ niezwłocznie po otrzymaniu wniosku z 12 października 2017 r., w dniu 23 października 2017 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o zwrot akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości wypożyczonych przy piśmie z 12 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi z 6 listopada 2017 r. uzyskał informację, że aktualnie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] toczy się postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej z [...] maja 1971 r., wobec czego akta administracyjne zwrócone zostaną dopiero po jego zakończeniu. O akta te w dniu 14 marca 2018 r. wystąpił następnie Prokurator Regionalny w W. (z akt sprawy nie wynika, czy i kiedy akta te zostały prokuraturze wypożyczone, a następnie zwrócone), zaś w dniu 27 lipca 2018 r. organ przekazał je ponownie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z ponagleniem skarżącego. Akta te zwrócono Urzędowi [...] w dniu 28 sierpnia 2018 r., po czym niezwłocznie przekazano je do Sądu w celu rozpoznania wniesionej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność. Skoro zatem organ, z uwagi na brak akt własnościowych nieruchomości, nie mógł podejmować dalszych czynności w sprawie, nie sposób zarzucić mu, że jego bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Z tych samych przyczyn za niezasadny Sąd uznał wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił. Wskazać przy tym należy, że powołany przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, że ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści art. 149 § 2 P.p.s.a. oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana wskazaną przez skarżącego argumentacją. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w skardze w żaden sposób nie wykazano, że skarżący poniósł szkodę w związku z bezczynnością organu. W tej sytuacji złożony wniosek należało uznać za bezzasadny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. W pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.