I SAB/Wa 25/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia wysokości ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego postanawia odrzucić skargę. Skarżąca S.M. w dniu 22 grudnia 2005 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia wysokości ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. W uzasadnieniu skargi S.M. przywołała przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości, twierdząc, że § 4 i § 5 tego rozporządzenia jako organ właściwy do ustalenia wartości nieruchomości wskazuje starostę. Zdaniem skarżącej rozporządzenie to nie utraciło mocy, a art. 14 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego - uchylił jedynie upoważnienia do wydania rozporządzenia (art. 212 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga S.M. jest bezzasadna, jak również, że żądanie wydania decyzji w przedmiocie mienia zabużańskiej przez Prezydenta W. jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż organem właściwym do wydania tego typu decyzji jest Wojewoda [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył , co następuje: Skarga S.M. na bezczynność Prezydenta W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako ppsa. – skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Z powołanych regulacji wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa. Niezależnie od tego podnieść trzeba, że S.M. wnosząc skargę na bezczynność, dąży w istocie do zakończenia postępowania dotyczącego wypłaty rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Stosownie zatem do przepisów art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169 poz. 1418) prawo do rekompensaty potwierdza w drodze decyzji właściwy wojewoda. Prezydent W. nie jest więc organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, o czym skarżąca została poinformowana postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości (Dz. U Nr 9 poz. 32 ze zm.) - właściwym do wydania decyzji jest starosta wykonujący zadania zakresu administracji rządowej. Rozporządzenie z dnia 13 stycznia 1998 r. wydane zostało na podstawie art. 212 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i utraciło moc prawną z dniem 30 stycznia 2004 r. - na podstawie art. 14 pkt. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003. - o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004 r. Nr 6 poz. 39 ze zm.), która z kolei utraciła moc prawną na podstawie art. 28 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. – o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Rozporządzenie z dnia 13 stycznia 1998 r., jest aktem wykonawczym wydanym na podstawie uchylonego przepisu art. 212 ust. 6 ustawy - o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z § 32 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100 poz. 908), jeżeli uchyla się przepis ustawy upoważniający do wydania aktu wykonawczego, przyjmuje się że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą w dniem wejścia w życie przepisu uchylającego upoważnienia do wydania tego aktu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie postępowania dotyczącego wypłaty rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Nie można bowiem mówić o bezczynności organu w sytuacji gdy nie jest on właściwy w sprawie. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – postanowił jak w sentencji.