I SAB/Wa 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi R.W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenie odszkodowania na rzecz R.W. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 5 000 (pięć tysięcy) złotych, z powodu rażącego naruszenia prawa w postaci przekroczenia terminu do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy - płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego R.W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący R.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość [...], położoną przy ul. [...], składającą się z działek nr [...] (aktualnie nr [...], obręb [...]). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość, objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279), stanowi obecnie własność Miasta [...] W. Wcześniej, na mocy umowy z dnia [...] maja 1932 r., grunt przy ul. [...] należał do T.I., który zbył wszelkie przysługujące mu prawa wobec tej nieruchomości na rzecz M.W. (umowa z dnia [...] kwietnia 1950 r.). Wnioskiem z dnia 12 lipca 1995 r. M.J., z domu W., wystąpiła o przyznanie odszkodowania za pozbawienie prawa własności nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...]. Spadek po wyżej wymienionej nabył w całości R.W. (postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] marca 2001 r., sygn. akt [...]), który przystąpił jako strona do przedmiotowego postępowania w sprawie odszkodowawczej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] Prezydent W. ustalił jedynie odszkodowanie za nieruchomość budynkową, znajdującą się na nieruchomości nr [...], przyznając je na rzecz R.W. W związku z bezczynnością Prezydenta W. skarżący wniósł do Wojewody [...] zażalenie. Organ postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wyznaczył Prezydentowi W. dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy dotyczącej odszkodowania za nieruchomości pn. hip. [...], położone przy ul. [...] w W. W związku z dalszą bezczynnością Prezydenta W. w sprawie odszkodowawczej R.W., reprezentowany przez r.pr. W.K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona podkreśliła, że postępowanie w sprawie ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość [...] toczy się przed Prezydentem W. od 16 lat i pomimo upływu wszelkich terminów określonych przez Kodeks postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi nie zostało zakończone. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia 23 maja 2011 r. strony zostały poinformowane, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstawy do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie. Jednocześnie jako datę zakończenia postępowania wskazano dzień 30 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek nie załatwienia sprawy w terminie, a więc istnieje stan pozostawania przez organ w bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 Kpa. Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Prezydent W. rozpoznając wniosek z dnia 12 lipca 1995 r. przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, od dnia złożenia wniosku do dnia wyrokowania, pomimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] terminu załatwienia sprawy oraz wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia, Prezydent nie zakończył postępowania. Nie można nie dostrzec, że czas jakim dysponował Prezydent w przedmiotowej sprawie był aż nadto wystarczający, aby móc zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności oraz wprowadzenie z dniem 17 maja 2011 r. restrykcyjnych przepisów dotyczących bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej, co związane jest z wejściem w życie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U nr 34, poz. 173), a konkretnie jej art. 14 pkt 2, Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, jak również art. 35 oraz art. 36 Kpa. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji. W związku z powyższym Sąd na podstawie § 2 w/w artykułu (dodanego art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 76, poz. 409) z urzędu orzekł o wymierzeniu Prezydentowi grzywny. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.