I SAB/Wa 250/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę. P. P. pismem z 11 lipca 2018 r., doprecyzowanym pismem z 11 października 2018 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przy rozpoznawaniu jego wniosku o stwierdzenie nieważnośc9o decyzji Prezydium Rady narodowej w [...] z [...] lutego 1953 r. nr [...] o odmowie ustanowienia na rzecz dawnego właściciela (T. F.P.) prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], ozn. dawn. nr hip.[...]. Skarga ta wniesiona został następujących okolicznościach faktycznych. Podaniem z 17 czerwca 2014 r. P.P. (jeden z następców prawnych T.F.P.) wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] lutego 1953 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesiło z urzędu postepowania w sprawie zainicjowanej powyższym wnioskiem do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłym Z.M., który był właścicielem lokalu nr [...] w budynku posadowionym na gruncie objętym postepowaniem zakończonym decyzją z 1953 r. Pismem z 16 lutego 2018 r. P.P.wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania, przedkładając odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 2017 r. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po ww. zmarłym przez G.K., podając jednocześnie jej adres zamieszkania. Wobec braku reakcji organu w sprawie, wystosował 5 czerwca 2018 r. do Kolegium ponaglenie. Następnie zaś wniósł wskazaną na wstępie skargę, w której domagał się: zobowiązania kolegium do wydania w sprawie decyzji oraz stwierdzenia, że zaistniała w niej bezczynność (przewlekłość) miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie z tego tytułu organowi grzywny lub przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W motywach skargi wywodził, iż mimo upływu określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego terminów załatwienia sprawy, Kolegium jego wniosku nie rozpoznało, a także nie informowało go o przyczynach zwłoki i nie podawało nowego terminu zakończenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podnosząc, że postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] podjęło zawieszone postepowanie, a następnie ponownie je zawiesiło do czasu ustalenia następców prawnych po R.W.- właścicielce lokalu mieszkalnego nr [...]. Ustosunkowując się do tej okoliczności skarżący podtrzymał zarzut braku aktywności organu w sprawie, domagając się zobowiązania go do niezwłocznego wydania w niej decyzji (pismo z 11 października 2018 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm..) przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadniona zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.sa.), Może nadto – stosownie do art. 149 § 2 powołanej ustawy - orzec z urzędu lub na wniosek o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężna do wysokości polowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sama zaś przewlekłość postępowania zachodzi gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ma ona zatem miejsce gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, co jest efektem braku odpowiedniej koncentracji czynności dowodowych ze strony organu. Przy czym aby można tego rodzaju zarzut skutecznie organowi postawić muszą być spełnione łącznie dwa warunki: po pierwsze - istnieć musi na dzień wnoszenia skargi zawisła przed nim sprawa administracyjna, po wtóre - winna ona w tej dacie pozostawać w toku, co obligowałoby organ do jej załatwienia w przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego lub przepisach szczególnych formie (decyzji, postanowienia, innego aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) i zakreślonych tam terminach. W konsekwencji zatem w sytuacji wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania (tudzież bezczynność) już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego załatwiającego sprawę, w której rzekomo miał pozostawać on w zwłoce, względnie wydania w tym postępowaniu aktu wstrzymującego bieg określonych w kodeksie terminów, uwzględnienie skargi nie jest możliwe. Z tą ostatnią sytuacją mamy właśnie do czynienia w niniejszej sprawie. Z akt sprawy niespornie bowiem wynika, że zainicjowane przez P.P.w 2014 r. postępowanie o stwierdzenie nieważności dekretowej decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...], w dacie wnoszenia przezeń skargi pozostawało od przeszło półtora roku zawieszone na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...]. Zgodnie zaś z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Konsekwencja czego jest także ich niewliczanie do terminów załatwienia sprawy wskazanych w art. 35 § 3 lub przepisach szczególnych (por. art. 35 § 5 k.p.a.). Co istotne już po wniesieniu skargi Kolegium wprawdzie podjęło postępowanie, jednakże tym samym aktem jurysdykcyjnym ponownie je zawiesiło (vide postanowienie z [...] lipca 2018 r. nr [...]). Taki stan faktyczno-prawny wykluczał więc możliwość postawienia organowi zarzutu opieszałości, klasyfikowanej czy to jako bezczynność, czy to jako przewlekłość. A to czyni wniesioną w tym przedmiocie skargę niezasadną. Kwesta zgodności z prawem zawieszenia postępowania administracyjnego, nie może natomiast stanowić przedmiotu oceny Sądu w ramach rozpoznawania skargi, o której mowa w art.. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zwalczaniu tego rodzaju aktów służą bowiem odrębne środki prawne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.