I SAB/Wa 257/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i J. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie potwierdzenia doręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 września 2009 r. D. W. i J. W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie potwierdzenia faktu doręczenia im decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1994 r., nr [...] lub zobowiązania podległych pracowników do powtórzenia tej czynność w imieniu Ministra Infrastruktury. W uzasadnieniu skarżące wskazały, iż żądana decyzja została im doręczona przy piśmie Ministerstwa Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2009 r. Przedmiotowe pismo przewodnie opatrzone było pieczęcią "Dyrektor Departamentu Orzecznictwa - E. R." oraz nieczytelnym podpisem. W związku z tym skarżące złożyły wniosek o potwierdzenie doręczenia decyzji przez Ministra Infrastruktury, choćby przez użycie pieczęci "Z upoważnienia Ministra Infrastruktury", co potwierdzałoby fakt prawidłowego doręczenia im przedmiotowej decyzji jako stronom postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 lit. a) tj.: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę o do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Przedmiotem wniosku skarżących z dnia 2 września 2009 r. (uzupełnionego wnioskiem z dnia 8 września 2009 r.) było żądanie potwierdzenia przez Ministra Infrastruktury faktu doręczenia im decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1994 r., nr [...] lub zobowiązania podległych pracowników do powtórzenia tej czynność w imieniu Ministra Infrastruktury. Zdaniem Sądu czynność, jakiej domagają się skarżące nie mieści się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, które enumeratywnie wymienia art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy. Zatem skoro skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa), skargę D. W. i J. W. jako niedopuszczalną należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.