I SAB/Wa 258/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosków o przyznanie zasiłków okresowych od 1 lutego 2010 r. do 31 maja 2013 r. 1. oddala skargę w odniesieniu do bezczynności obejmującej wnioski o zasiłek okresowy za okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 30 listopada 2012 r., 2. odrzuca skargę w odniesieniu do bezczynności obejmującej wnioski o zasiłek okresowy za okres od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 31 maja 2013 r. W dniu 22 maja 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nierozpoznania jej wniosków o przyznanie zasiłków okresowych od dnia 1 lutego 2010r. do dnia 31 maja 2013r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że kierowniczka MOPS-u złośliwie, pomimo wielokrotnych wezwań i zażaleń nie przyznała jej zasiłków okresowych przysługujących jej ze względu na długotrwałą chorobę i niepełnosprawność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie podnosząc, że wszystkie wnioski J. S. o przyznanie jej zasiłku okresowego były rozpatrywane i wydawane były decyzje administracyjne. W dniu 26 listopada 2012r. J. S. złożyła zażalenie w przedmiocie nierozpoznania jej wniosków o przyznanie zasiłku okresowego od lutego 2007r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec wydania przez organ I instancji decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Z kolei jak wynika z przepisu art. 149 p.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4a p.p.s.a.). Przepisy te bowiem określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Reasumując, rozpatrując skargę na bezczynność sąd ogranicza się więc do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 k.p.a. za okres od lutego 2010r do listopada 2012r., co potwierdza zażalenie strony z dnia 26 listopada 2012r. Natomiast ani ze skargi, ani z akt administracyjnych nie wynika by J. S. złożyła takie zażalenie na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania jej wniosków o przyznanie zasiłku okresowego za okres od dnia 1 grudnia 2012r. do dnia 31 maja 2013r.W piśmie z dnia 14 sierpnia 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] udzieliło informacji, że od stycznia 2013r. do 26 kwietnia 2013r.( data wpływu do organu I instancji skargi na bezczynność) J. S. nie występowała z zażaleniem na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza S. jej wniosków o przyznanie zasiłku okresowego. W tej sytuacji wobec niewyczerpania przez skarżącą trybu określonego w art. 37 k.p.a., obowiązkowego przed wniesieniem skargi na bezczynność organu Sąd za okres od 1 grudnia 2012r. do dnia 31 maja 2013r.skargę odrzucił jako niedopuszczalną. Przechodząc natomiast do oceny zasadności wniesionej skargi za okres od dnia 1 lutego 2010r. do dnia 30 listopada 2012r. stwierdzić należy, iż przytoczone w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącej Burmistrzowi Miasta S. nie można postawić skutecznie zarzutu, że pozostaje w bezczynności. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych w dacie wniesienia przez skarżącą skargi na bezczynność organu w obiegu prawnym pozostawały decyzje administracyjne odmawiające skarżącej przyznania zasiłku okresowego od lutego 2010r. do listopada 2012r.tj. decyzja z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...], decyzja z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...], decyzja z dnia [...] lipca 2012r nr [...], z dnia [...] listopada 2012r. nr [...]. Należy podkreślić, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania, niewątpliwie zaś w dacie orzekania organ nie pozostawał w bezczynności. W konsekwencji, Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a., gdyż nie może zobowiązać organu do wydania aktów, które już wydał i funkcjonują one w obrocie prawnym. W sprawach skarg na bezczynność nie jest natomiast rolą Sądu dokonywanie oceny i kontroli aktów wydanych przez organy w toku prowadzonego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.