I SAB/Wa 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. umarza postępowanie sądowe; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej J.L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIA J. L., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. F., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 sierpnia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 1967 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych orzekło o wywłaszczeniu bez odszkodowania części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], wpisanej w księdze wieczystej Państwowego Biura Notarialnego w [...] KW nr [...], oznaczonej katastralnie jako parcele nr [...]o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m² z całej nieruchomości o pow. [...] ha, stanowiącej współwłasność J. L., R. L. i E.W. Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2006 r. spadkobiercy byłych właścicieli: J.L., K.S., B. L., E. W.i R.L. wystąpili o stwierdzenie nieważności w/w decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania za wywłaszczoną część nieruchomości. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności opisanej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi M.S. (jednego ze spadkobierców K. S.), wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2218/10 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. Doręczenie Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawomocnego orzeczenia i zwrot akt administracyjnych nastąpiło w dniu 10 października 2012 r. Zawiadomieniem z dnia 5 listopada 2012 r. organ poinformował strony postępowania, że w związku z powołanym wyrokiem ponownie będzie rozpoznawany wniosek z dnia 9 sierpnia 2006 r. oraz pouczył m.in. o treści art. 10 § 1 kpa. Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. wnioskodawcy złożyli "wezwanie do usunięcia stanu przewlekłości", a następnie pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. J. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie sprawy przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – powoływanego dalej jako "kpa", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast przepisu art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Wyjaśnić ponadto należy, że w doktrynie wskazuje się, iż z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy ma miejsce takie działanie lub zaniechanie organu, które sprowadza się do prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, tezy do art. 149). Również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, tezy do art. 37). Jeśli zatem w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Wskazać ponadto należy, że zgodnie z treścią art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa", Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu powyższego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na przewlekłość wyłącza możliwość jej uwzględnienia, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. W takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. rozpoznał wniosek z dnia 9 sierpnia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem w/w decyzja Ministra została wydana po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W tym miejscu wskazać jednak należy, że przepis art. 149 ppsa w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że choć istotnie rozpoznanie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosku z dnia 9 sierpnia 2006 r. nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego, to zaistniałe w sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 119 pkt 2 w związku z art. 120, art. 149 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji