I SAB/Wa 260/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. i K. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. B. S. i K. S., pismem z dnia 28 czerwca 2011 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczyli, że pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. wnieśli do Ministra Infrastruktury zażalenie na bezczynność Wojewody [...]. Z uwagi na fakt, ze organ nie zareagował, zażalenie ponowione zostało pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. Mimo upływu ustawowego terminu Minister Infrastruktury nie załatwił przedmiotowej sprawy, ani też nie wyznaczył terminu jej załatwienia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a. Przedmiotem skargi B. S. i K. S. jest bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Wojewody [...] złożonego w trybie art. 37 § 1 kpa. W ocenie Sądu wniesiona skarga jest niedopuszczalna, nie mieści się ona bowiem we wskazanym wyżej katalogu czynności i aktów poddanych kognicji sądu administracyjnego. Zauważyć trzeba, że stosownie do treści art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl zaś art. 37 § 2 kpa, organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na postanowienie - wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 kpa w wyniku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - nie przysługuje zażalenie, gdyż powołany przepis nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. Przedmiotowe postanowienie nie kończy również postępowania w sprawie, nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa dotyczy ewentualnego wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Na postanowienie wydane w trybie powołanego przepisu nie przysługuje więc skarga do sądu administracyjnego. Skoro zatem postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to tym samym skarga na bezczynność w przedmiocie wydania takiego postanowienia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.