I SAB/Wa 260/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Sawa sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) asesor WSA Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. H., A. P., M. R., M. S., P. B., P. R. i S. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz B. H., A. P., M. R., M. S., P. B., P. R. i S. B. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. I SAB/Wa 260/25 UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 września 2025 r. B. H., M. S., A. P., P. B., S. B., P. R., M. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość prowadzonego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip [...] oraz hip. [...]. Skarżący wnieśli o stwierdzenie: 1. że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie, 2. przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzenie od organu na rzecz Skarżących sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a oraz zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy niniejszej wynika, że Skarżący wniosek o odszkodowanie za nieruchomość warszawską położoną przy ul. [...], ozn. hip [...] oraz hip. [...] złożyli 7 listopada 2014r. Wobec opieszałości organu B. H., P. B., P. R. i M. R. wnieśli skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2024 r. sygn. I SAB/Wa 126/24, tutejszy sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania przedmiotowego wniosku z dnia 7 listopada 2014 r. w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz Skarżących sumy pieniężne po 1000 złotych dla każdego z nich, oraz zasądził od organu zwrot kosztów postępowania sądowego. Prawomocny wyrok wpłynął do organu 23 października 2024r. Po tej dacie , 27 grudnia 2024r. Prezydent m.st. Warszawy zobowiązał Skarżących do udokumentowania następstwa prawnego po przeddekretowych właścicielach spornej nieruchomości pod rygorem zawieszenia postępowania w sprawie. Wobec niewykonania zobowiązania w terminie, postanowieniem z 31 stycznia 2025r. organ postępowanie zawiesił. Brakujące dokumenty Skarżący przedłożyli odpowiednio 11 lutego 2025r., 11 marca 2025r. oraz 1 kwietnia 2025r. Mając na uwadze dalszą opieszałość organu Skarżący wnieśli w dniu 22 września 2025r. do SKO, za pośrednictwem Prezydenta, ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, zgodnie z art. 35 k.p.a., a następnie w dniu 23 września 2025r. skargę do tutejszego sądu W odpowiedzi organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której stanowi powołany przepis zachodzi wówczas, gdy nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Z treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r. sygn. I SAB/Wa 126/24, wynika, że przedmiotem kontroli Sądu - w wyniku skargi skarżących – było przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...]. Przedmiotem niniejszej skargi skarżących z 23 września 2025 r. jest także przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie wyżej wskazanym. Stwierdzić zatem należy, że zarówno ta sprawa, jak i zakończona wyrokiem z 7 sierpnia 2024 r. dotyczy tego samego przedmiotu. Inicjowanie kolejnego postępowania na skutek skargi na bezczynność w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie jest niedopuszczalne, a skarga w tym zakresie musi zostać przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) (takie stanowisko trafnie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 19 października 2018 r., I OZ 965/18, z 5 października 2018 r., I OZ 896/18 oraz z 28 lipca 2017r., I OZ 1133/17). Powyższe dowodzi, że wniesiona w tej sprawie skarga na bezczynność postępowania jest tożsama zarówno pod względem podmiotu, jak i przedmiotu ze skargą rozpoznaną powyżej wskazanym prawomocnym wyrokiem. Stwierdzić zatem należy, że sprawa objęta skargą z 23 września 2025 r. została już prawomocnie osądzona. Wskazać przy tym należy, że w razie niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (przewlekłość), strona może wnieść skargę żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie ocenia czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie w tym postępowaniu Sąd jest władny ocenić czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłość organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.