I SAB/Wa 263/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Łukasz Trochym, asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić T. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. T. S. (Skarżący) pismem z 16 lipca 2021 r., sprostowanym pismem z 18 października 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] ozn. jako działka nr [...] z tabeli likwidacyjnej wsi [...] Nr [...]. Prezydentowi [...] zarzucił "niepodjęcie żadnych czynności" w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 846/18 oraz postanowieniem Wojewody [...] nr [...] r. z [...] marca 2021 r. W skardze tej wniósł o ukaranie organu karą grzywny i przyznanie jemu kwoty za przewlekłe prowadzenie postępowania (17 lat), zwrot wpisu sądowego i wydanie wyroku w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 846/18 organ zlecił wykonanie rozliczenia geodezyjnego polegającego na sporządzeniu mapy sytuacyjnej dawnej nieruchomości wraz z rozliczeniem jej powierzchni w aktualnych działkach ewidencyjnych oraz wykreśleniu gruntu objętego decyzjami odszkodowawczymi, ze szczególnym uwzględnieniem orzeczeń Prezydium Rady Narodowej wydanych w latach 60 i 70. Podkreślił jednak, że podjęcie przez organ oraz geodetę czynności jest znacząco utrudnione z uwagi na długotrwały brak akt oraz stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W tej sprawie Skarżący pismem z 16 lipca 2021 r., sprostowanym pismem z 18 października 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] ozn. jako działka nr [...] z tabeli likwidacyjnej wsi [...] Nr [...]. Należy zatem wskazać, że z akt sprawy wynika, że skarga T. S. dotycząca bezczynności tego samego organu – Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za tę samą nieruchomość (wniosek z dnia 4 maja 2004 r.), była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 93/13 zobowiązał Prezydenta [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] o pow. [...] m², położoną w [...] w rejonie ul. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Inicjowanie kolejnego postępowania na skutek skargi na bezczynność w tej samej podmiotowo i przedmiotowo sprawie jest niedopuszczalne, a skarga w tym zakresie musi zostać przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt I OZ 896/18). Okoliczność ta powoduje, zdaniem Sądu, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skargę wniesioną w tej sprawie należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.