I SAB/Wa 263/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W., S. W.2 i J. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym S. W., S. W.2 i J. W. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych uiszczonych tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 6 grudnia 2024 r. S. W., S. W.2 i J. W. – skarżący w niniejszej sprawie, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 listopada 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. st. Warszawy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 tejże ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności (przewlekłości). W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Podkreślenia wymaga, że przed wniesienia skargi z 6 grudnia 2024 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania, organ rozstrzygnął już w przedmiocie wniosku z 16 listopada 1948 r., ponowionego wnioskiem skarżących z 28 lutego 2023 r. o przyznanie użytkowania wieczystego, czemu dał wyraz w decyzji z 5 grudnia 2024 r. nr 1024/SD/2024. W związku z powyższym, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym, wskazując, że skarżący wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy już po wydaniu przez organ decyzji, a zatem już po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie zainicjonowanej powołanym wyżej wnioskiem, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.