I SAB/Wa 264/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie nr [...] postanawia odrzucić skargę. P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe oznacza, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w jedynie przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. A zatem, skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej, wykraczająca poza zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a, jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] polegającą na braku rozpoznania jego wniosku o wyłącznie członków Kolegium. Zgodnie z brzmieniem art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23,) powoływanej dalej jako "k.p.a.", członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 k.p.a. postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Aby skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie członka organu kolegialnego była dopuszczalna, postanowienie rozstrzygające wniosek o wyłączenie członka organu kolegialnego, musiałoby być postanowieniem na które służy zażalenie albo postanowieniem kończącym postępowanie albo rozstrzygającym sprawę co do istoty, a więc postanowieniem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie takie nie jest jednak postanowieniem, na które służy zażalenie, ponieważ zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienia wydane w toku postępowania, gdy kodeks tak stanowi. Żaden z przepisów k.p.a. nie przewiduje zaś możliwości wniesienia zażalenia na tego typu postanowienie. Nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, ani też postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to rozstrzyga wyłącznie kwestię wpadkową w prowadzonym postępowaniu. Z tego względu skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie członka organu kolegialnego jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia