I SAB/Wa 265/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. W dniu 29 października 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga W. B. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie (ewentualnie umorzenie) wskazując, iż postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...] wyznaczył Wojewodzie [...] termin dwóch miesięcy na załatwienie przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 ppsa, wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem i tylko w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy. W myśl przepisu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98, poz. 1071) zwanej dalej kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, przysługuje stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§1). Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia sprawy w przyszłości (§ 2). W orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, który pozostaje w zwłoce i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt II SAGd 715/04 LEX nr 203317). Wniesienie zażalenia powoduje natomiast powstanie uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia po złożeniu zażalenia podjął jakiekolwiek czynności określone w art. 37 § 2 kpa (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SAB 210/01). Zauważyć należy, że postanowienie organu administracji publicznej wyższego stopnia wydane na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Na wskazane wyżej postanowienie nie służy również zażalenie. Rozstrzygniecie to nie mieści się zatem w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny, stwierdzić należy, że skarga W. B., na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 kpa na niezałatwienie przez Wojewodę [...] sprawy w terminie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.