I SAB/Wa 265/11

PostanowienieWSA w Warszawie2011-12-01

Skład orzekający: Gabriela Nowak, Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, Jolanta Dargas

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu jest zasadna, gdy organ wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego?
Ratio decidendi
Wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania wyłącza stan bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a. Wobec tego skarga na bezczynność staje się bezprzedmiotowa i powinna zostać umorzona. Sąd nie może nakazać organowi sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie zobowiązać do wydania aktu w określonym terminie.
Stan faktyczny
T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła wniosek o wyrażenie zgody na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Minister Skarbu Państwa odmówił zgody, decyzje zostały uchylone przez WSA, a NSA oddalił skargę kasacyjną. Po ponownym zwrocie akt do organu, Minister zawiesił postępowanie administracyjne z powodu toczącego się postępowania cywilnego dotyczącego stanu prawnego nieruchomości. Spółka złożyła skargę na bezczynność organu z powodu opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku.
Rozstrzygnięcie
Umorzyć postępowanie sądowe.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Dargas Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyrażenie zgody na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. Spółka T. Sp. z o.o. w D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyrażenie zgody na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...], obr. ew. [...], [...], stanowiącej działki gruntu ozn. nr [...], [...], [...] i [...], o łącznej pow. [...] m2 na rzecz B. S.A. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych o wyrażenie zgody na przeniesienie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości skarżąca Spółka wystąpiła wnioskiem z dnia 5 listopada 2007 r. (data wpływu do organu – 8 listopada 2007 r.). Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa odmówił wyrażenia zgody na przeniesienie prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu na rzecz B. S.A., natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] utrzymał ww. decyzję w mocy. Na skutek skargi T. Sp. z o.o., wyrokiem z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 311/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. i z dnia [...] lipca 2008 r. Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1698/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem z dnia 23 maja 2011 r., T. Sp. z o.o. wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i bezzwłocznego rozpatrzenia wniosku z dnia 8 listopada 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 1 sierpnia 2011 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 20 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że w skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Skarbu Państwa musi ponownie rozpatrzyć wniosek z dnia 8 listopada 2007 r. i wydać decyzję. Akta sprawy zwrócone zostały przez Sąd do organu w grudniu 2010 r., jednak do chwili obecnej postępowanie nie zostało zakończone. Zdaniem skarżącej organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. wyznaczył zbyt odległy termin na wydanie decyzji, bowiem nawet wysoki stopień skomplikowania sprawy nie uzasadnia ośmiomiesięcznej zwłoki w jej załatwieniu. Tym samym prowadząc niniejsze postępowanie organ rażąco naruszył art. 35 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że pozwem z dnia 18 lipca 2011 r. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wystąpiła przeciwko T. Sp. z o.o. oraz B. S.A. [...] o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, w ramach którego to postępowania sąd rozstrzygnie kwestię ważności umowy z dnia [...] lipca 1998 r. o przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] zawiesił postępowanie w niniejszej spawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd cywilny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie mogła być uwzględniona. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W trybie powołanego przepisu Sąd może zatem orzec tylko o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Biorąc pod uwagę fakt, że w toku postępowania sądowego Minister Skarbu Państwa wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, uznać należało, że organ przestał być bezczynnym. Zawieszenie postępowania powoduje bowiem wstrzymanie biegu sprawy, z uwagi na przeszkody określone w postanowieniu o zawieszeniu. Stan zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a., a zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Stosownie bowiem do treści art. 103 kpa zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W związku z powyższym postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało jego umorzeniem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło