I SAB/Wa 266/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 17 maja 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego T. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 11 lipca 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 17 maja 2010 r. skarżący wystąpił do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa. Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. Urząd W. poinformował pełnomocnika skarżącego, że decyzja kończąca postępowanie zostanie wydana do dnia 31 maja 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał za zasadne zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie i wyznaczył organowi dodatkowy termin zakończenia postępowania do dnia 30 kwietnia 2011 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie toczy się od ponad roku, a ponadto organ I instancji nie zastosował się do wyznaczonego przez Wojewodę [...] terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego. Ponadto pismem z dnia 19 lipca 2011 r. poinformowano skarżącego o stanie sprawy i przewidywanym terminie jej zakończenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie bezspornym jest, iż skarżący wyczerpał tryb przewidziany przepisem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. rozpoznał zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent W. od dnia 17 maja 2010 r., kiedy wpłynął do organu wniosek pełnomocnika skarżącego, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Zważyć przy tym należy, że pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r., w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 24 maja 2010 r., Urząd W. Delegatura [...] poinformował, że nie jest w posiadaniu akt przedmiotowej nieruchomości, bowiem nie znajduje się ona w granicach administracyjnych [...]. Po otrzymaniu tego pisma pierwsze czynności w sprawie, tj. zwrócenie się do właściwej komórki organizacyjnej Urzędu W. o nadesłanie akt dotyczących nieruchomości, organ podjął dopiero w dniu 11 lutego 2011 r. Powyższe nastąpiło na skutek wystosowania przez skarżącego zażalenia do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Dopiero też wtedy, bo w dniu 14 lutego 2011 r., wystosowano do pełnomocnika skarżącego pierwsze pismo informujące, że decyzja w sprawie wydana zostanie do dnia 31 maja 2011 r. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W., nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. W dalszym okresie wprawdzie organ podjął czynności wyjaśniające, jednak kolejne pismo o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy wystosował do pełnomocnika skarżącego dopiero w dniu 19 lipca 2011 r., a to na skutek wniesionej do Sądu skargi na bezczynność. Wskazać ponadto należy, że żadne z pism informujących o dalszym przedłużeniu terminu zakończenia sprawy nie wskazywało konkretnych przyczyn zwłoki. Przyczyny zwłoki mogą mieć charakter obiektywny, co wynika z art. 36 § 2 kpa lub wynikać z winy organu. W obu przypadkach przyczyny powinny zostać określone precyzyjnie, co pozwoli stronie jak i organowi wyższej instancji oraz sądowi administracyjnemu na kontrolę zasadności przyczyn opóźnienia w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie organ ograniczył się jedynie do wyjaśnienia, że rozpoznanie sprawy nie było możliwe z uwagi na konieczność zgromadzenia dokumentacji oraz bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku skarżącego, czym naruszył przepis art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.