I SAB/Wa 266/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznanie wniosku o wyłączenie członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oddala skargę P. S. pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wyłączenie wybranych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W skardze wskazał, że wniosek powyższy wysłał w dniu 17 lutego 2015 r. za pośrednictwem platformy EPUAP. Do dnia składania skargi Kolegium nie wydało jednak żadnej decyzji w tym przedmiocie. Wyjaśnił ponadto, że w związku z upływem trzydziestodniowego terminu na załatwienie sprawy, wynikającego z art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do zaprzestania naruszeń prawa. Wniósł o niezwłoczne wydanie decyzji bądź postanowienia. Skarżący podniósł, że organ notorycznie nie przestrzega terminów na załatwienie spraw i nie informuje o przyczynach opóźnienia. Zdaniem skarżącego Kolegium pozostaje w bezczynności, ponieważ minął już 30 dniowy termin na załatwienie sprawy. W związku z przekroczeniem terminu do załatwienia sprawy oraz w związku z niepoinformowaniem stron postępowania o przyczynach zwłoki i brakiem wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, wniósł także o ukaranie organu grzywną. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie ewentualnie o umorzenie postępowania sądowego. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję składu orzekającego pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na tej podstawie możliwe zatem było rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym pomimo braku zgody strony na zastosowanie tego trybu. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, uznać należy, że jest ona nieuzasadniona. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 ppsa uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia już po wniesieniu skargi nie jest możliwe jej uwzględnienie. Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 ppsa, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7), jednakże nie ma on istotnego znaczenie w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie dopuściło się bowiem bezczynności w rozpoznaniu sprawy. Jak wynika z akt sprawy P. S. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 18 lutego 2015 r. Dwumiesięczny termin o jakim mowa w 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 j.t.) upływał zatem w dniu 18 kwietnia 2015 r. Z treści odpowiedzi na skargę oraz z nadesłanych wraz z nią akt administracyjnych wynika zaś, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznało powyższy wniosek skarżącego, kończąc tym samym postępowanie w sprawie. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. a zatem jeszcze w trakcie trwania terminu na rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pozostawało w zwłoce w załatwieniu sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczony nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 powołanej ustawy, który dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.