I SAB/Wa 266/19

-Sygn. akt I SAB/Wa 266/19 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego oddala skargę. J. S. pismem z dnia [...] maja 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Skarżący w dniu [...] lipca 2016 r. złożył do Prezydenta [...] wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę N. S. W dniu [...] grudnia 2016 r. Prezydent [...] wydał decyzję odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., która z kolei prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 852/17 została uchylona. Akta sprawy zostały zwrócone do Kolegium w dniu [...] lutego 2018r. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Akta sprawy zostały przekazane przez Kolegium Prezydentowi w dniu [...] marca 2019 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenie. W dniu [...] maja 2019 r. Prezydent [...] wydał decyzję przyznającą wnioskowane świadczenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] uznało ponaglenie za nieuzasadnione. W skardze skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta [...] do załatwienia wniosku z dnia [...] lipca 2016 r., stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nałożenie na Prezydenta grzywny w wysokości 6000 zł. W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. Prezydent [...] wskazał, że decyzja przyznająca skarżącemu świadczenie wychowawcze na dziecko N. S. została wydana w dniu [...] maja 2019 r., wypłata została zaś zrealizowana w dniu [...] maja 2019 r. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. skarżący wniósł o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej w związku z odmową uwzględnienia przez Prezydenta [...] jego żądania wypłacenia mu odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Skarga nie jest uzasadniona, co skutkowało jej oddaleniem. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta, a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Jak wynika z akt pierwsza decyzja w niniejszej sprawie została wydana przez Prezydenta [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. Została ona utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. Decyzja ta została uchylona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Akta zostały ostatecznie zwrócone przez Kolegium Prezydentowi w dniu [...] marca 2019 r. wraz z decyzją z dnia [...] marca 2019 r. uchylającą decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. W dniu [...] maja 2019 r. Prezydent [...] wydał w sprawie niniejszej decyzję, a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 36 § 3 k.p.a. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że akta zostały zwrócone przez Kolegium organowi I instancji po upływie ponad roku od ich zwrotu Kolegium przez Sąd. W tej sytuacji nie można zarzucić Prezydentowi, że nie załatwił sprawy niniejszej bez zbędnej zwłoki. Dodać należy, że kwestia wykonania decyzji organu I instancji przyznającej skarżącemu świadczenie wychowawcze, a więc termin wypłaty tego świadczenia pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.