I SAB/Wa 268/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem innych udokumentowanych wydatków strony. Wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r., który wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] dnia 1 czerwca 2012 r., J. S. zwróciła się do Burmistrza [...] "o wydanie w trybie natychmiastowym tj. do końca maja 2012 r., decyzji administracyjnej przyznającej zasiłek stały oraz zasiłek okresowy od dnia 31 maja 2012 r. wraz z zasiłkiem na czerwiec 2012 r." Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Burmistrza [...], wydał w dniu [...] czerwca 2012 r. decyzję nr [...], w której przyznał J. S. pomoc w formie zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej od 31 maja 2012 r. do 31 maja 2013 r. (od 2012-05-31 do 2012-05-31 w wysokości [...] zł oraz od 2012-06-01 do 2013-05-31 w wysokości [...] zł miesięcznie) i składkę na ubezpieczenie zdrowotne od 31 maja 2012 r. do 31 maja 2013 r. (od 2012-05-01 do 2012-05-31 w wysokości [...] zł oraz od 2012-06-01 do 2013-05-31 w wysokości [...] zł miesięcznie). Powyższa decyzja została skarżącej doręczona w dniu 7 lipca 2012 r. (k-6 akt administracyjnych). Przed otrzymaniem tej decyzji J. S. wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] maja 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, wskazując na bezprzedmiotowość z uwagi na wydanie w sprawie w dniu [...] czerwca 2012 r. decyzji administracyjnej rozstrzygającej o zgłoszonym przez stronę żądaniu. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie zasiłku stałego (na podstawie prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej ZUS orzekającej o całkowitej niezdolności do pracy), zarzucając Burmistrzowi, iż nie rozpoznał on tego wniosku niezwłocznie, podnosząc jednoczenie na, obszernie przez nią przedstawioną, trudną sytuację życiową. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na załatwienie sprawy objętej wnioskiem strony, poprzez wydanie w tym przedmiocie decyzji jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powołana dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a, a więc w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 p.p.s.a. Przedmiotem skargi J. S. jest bezczynność Burmistrza Miasta [...], polegająca na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] maja 2012 r. o zasiłek stały. Z akt sprawy wynika jednak, że wniosek ten został rozpoznany już w osiemnaście dni po jego wpływie do organu decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] wydaną przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta [...], doręczoną stronie w dniu [...] lipca 2012 r. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, by organ administracji publicznej w dniu wniesienia skargi do Sądu (co nastąpiło tydzień po wydaniu przez niego w sprawie decyzji), a co za tym idzie także w dacie jej rozpoznania, pozostawał w zwłoce w załatwieniu ww. wniosku strony skarżącej. To zaś oznacza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako oczywiście bezzasadna podlega ona oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.