I SAB/Wa 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku A. B. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., stanowiącą dawną nieruchomość hipoteczną dz. nr [...] z księgi hip. [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz A. B. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. B. reprezentowana przez adwokat K. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. stanowiącą dawną nieruchomość hipoteczną nr [...] z księgi hipotecznej "[...]". W skardze zarzucono organowi przekroczenie terminów załatwienia sprawy, mimo że postanowieniem Wojewody [...] zobowiązano organ do załatwienia sprawy. Dodatkowy termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewodę upłynął bezskutecznie. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że do dnia dzisiejszego nie została rozstrzygnięta sprawa prawa użytkowania wieczystego do niniejszej nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydent W. zawiesił sprawę o przyznanie odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W sprawie niniejszej, w związku z wydaniem przez Prezydenta W. postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. stanowiąca dawną nieruchomość hipoteczną nr [...] z księgi hipotecznej "[...]". - orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Zawieszenie postępowania w sprawie rozpoznania ww. wniosku powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."),zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2016 r. stanowi bowiem akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego, po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji. Jak wynika z postanowienia organu o zawieszeniu postępowania, strony zostały pouczone o przysługujących środkach zaskarżenia od tego postanowienia. Inaczej mówiąc, Sąd w ramach oceny skargi na bezczynność organu nie jest uprawniony do kontroli postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ postanowienia po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność (jak w niniejszej sprawie) lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. (aktualnie art. 149 § 1a p.p.s.a.), że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w tym zakresie, Sąd jest zobowiązany się wypowiedzieć. W ocenie Sądu nie ma usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter rażący. Stwierdzenie, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Zważywszy na charakter niniejszej sprawy, która z uwagi na swój historyczny charakter wiąże się z czasochłonnym poszukiwaniem i gromadzeniem archiwalnych dokumentów, jak też znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu odszkodowań za tzw. nieruchomości dekretowe, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie ma jeszcze charakteru rażącego naruszenia prawa. Ponadto należy zauważyć, że wniosek o przyznanie odszkodowania został złożony w toku postępowania o przyznania prawa użytkowania wieczystego do tej samej nieruchomości, co wstrzymywało orzekanie w przedmiocie złożonego o przyznanie odszkodowania. Ta okoliczność dwutorowego prowadzenie postępowania przez stronę skarżącą– zdaniem sądu- również wpływa na uznanie bezczynności organu za nie mającej charakteru rażącego w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. Z tych względów Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.