I SAB/Wa 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2016r. uzupełnionego pismem z dnia [...] października 2016r. o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz W. D. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr. 1 – sentencja wyroku Skarżący W. D. pismem z dnia [...] grudnia 2017r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego postanowieniem Prezydenta [...], z dnia [...] marca 2016r., nr [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. (data wpływu do organu [...] kwietnia 2014r.) W. D. wystąpił do Prezydenta [...] z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul.[...], nr hip.[...]. Wobec braku podejmowania rozstrzygnięcia, skarżący pismem z dnia [...] lipca 2014r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei pismem z dnia [...] stycznia 2015r. wystąpił do organu nadrzędnego z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta [...] w terminie. Następnie skarżący zaskarżył bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016r. sygn. akt I SAB/Wa 310/16 w pkt 1 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2014r. o odszkodowanie. Uwzględniono fakt, że po wniesieniu skargi do Sądu, organ wydał wskazane poniżej postanowienie. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2014r. W. D. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. [...] do czasu przedłożenia przez strony dokumentów potwierdzających następstwo prawne po dawnych współwłaścicielach i podanie aktualnych adresów wszystkich stron postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2016r. i dnia [...] października 2016r. skarżący W. D. złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. W piśmie z dnia [...] października 2016r. skarżący wniósł także o wyznaczenie na podstawie art. 34 § 1 k.p.a przedstawiciela dla stron nieobecnych tj. dla C. i W. M. (nabywców wraz z C. D. nieruchomości oznaczonej nr hip.[...]). Wobec dalszego niepodejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, skarżący wniósł pismem z dnia [...] stycznia 2017r. do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność organu, podnosząc, że pomimo złożenia wniosku o podjęcie postępowania w dalszym ciągu jest ono zawieszone. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Następnie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazaną na wstępie skargę, żądając w niej wyznaczenia organowi terminu 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia w niniejszej sprawie na podjęcie zawieszonego postępowania oraz wydanie merytorycznej decyzji przyznającej odszkodowanie, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 15.000,00 złotych, na podstawie przepisu art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Skarżący zarzucił Prezydentowi naruszenie przepisu art. 35 § 1 i 3 oraz 36 § 1 k.p.a poprzez ich niezastosowanie. Wskazał, że do dnia składania skargi organ nie rozpoznał wniosków o podjęcie zawieszonego postępowania, nadto nie zakończył postępowania zainicjonowanego w 2014r. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] stycznia 2018r. Biuro Spraw Dekretowych powiadomiło pełnomocnika skarżącego, że nadal nie ustały przesłanki zawieszenia postępowania, z uwagi na brak dokumentów umożliwiających ustalenie następców prawnych pierwotnych współwłaścicieli tj. małżonków C. i W. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a tym samym zasadne jest zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2016r., uzupełnionego pismem z dnia [...] października 2016r. o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego prowadzonego w wyżej opisanym zakresie, w terminie wskazanym w sentencji wyroku. Poza sporem pozostaje okoliczność, że organ nie rozpoznał ww. wniosku i nadal pozostaje w zwłoce w kwestii podjęcia stanowiska co do ewentualnego podjęcia zawieszonego postępowania. Pomimo upływu określonego w art. 35 § 3 k.p.a. ustawowego terminu organ nie zakończył postępowania wpadkowego zainicjowanego wskazanym wnioskiem i nie podjął rozstrzygnięcia, co stanowi o zasadności niniejszej skargi na bezczynność organu. Z tego względu Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia powyższego wniosku w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, wyznaczony termin jest wystarczający do załatwienia przedmiotowego wniosku. Jednocześnie skład orzekający zauważa, że w niniejszym postępowaniu nie przesądza o zasadności podjęcia zawieszonego postępowania, bądź zasadności odmowy jego podjęcia, wskazuje jedynie o konieczności rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2016r. i [...] października 2016r.,w formie do tego przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Oceniając zaś przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania wpłynął do organu w dniu [...] czerwca 2016 r. i od tego momentu rozpoczął swój bieg termin do załatwienia niniejszej wpadkowej sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Pismem z dnia [...] października 2016r. skarżący- w nawiązaniu do złożonego wniosku z dnia [...] czerwca 2016r. ponownie wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po otrzymaniu ww. wniosku organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do jego załatwienia. Dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie niepodejmowania zawieszonego postanowieniem z dnia [...] marca 2016r. postępowania administracyjnego - pismem z dnia [...] stycznia 2018r. organ poinformował pełnomocnika skarżącego, że nadal nie ustały przesłanki zawieszenia postępowania, z uwagi na brak dokumentów umożliwiających ustalenie następców prawnych pierwotnych współwłaścicieli tj. małżonków C. i W. M. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że organ pozostaje w stanie bezczynności, a ta w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy – przybiera postać kwalifikowaną, tj. rażąco narusza prawo. Brak bowiem podejmowania przez tak znaczny okres czasu działań ukierunkowanych na załatwienie sprawy pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą szybkości postępowania, co w dalszej kolejności prowadzić musi nieuchronnie do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznych, a tym samym w sposób rażący narusza normy zawarte w przepisach art. 8 i art. 12 k.p.a. Poza tym, organ nie dopełnił także obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a., bowiem nie poinformował strony o przyczynach zwłoki oraz przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Mimo jednak kwalifikowanego charakteru zaistniałej zwłoki Sąd nie stwierdził potrzeby przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej i w tym zakresie skargę oddalił. Suma pieniężna z art. 154 § 7 p.p.s.a ma charakter kompensacyjny. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy. W ocenie Sadu ten środek w postaci przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Treść skargi nie pozwala na przyjęcie by skarżący na skutek nie rozpoznania wniosku w terminie poniósł krzywdę wymagającą zadośćuczynienia poprzez przyznanie sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p. p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie zaś art. 151 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie 3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § p.p.s.a.