I SAB/Wa 279/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia [...] maja 2014 r. A. D. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty Pismem datowanym na [...] czerwca 2014 r., skarżąca cofnęła skargę w niniejszej sprawie i wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: p.p.s.a. "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Działanie takie wywołuje skutek określony w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę", przy czym postanowienie o umorzeniu może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§2). Powyższe wskazuje zatem, iż cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne jeżeli decyzje lub postanowienia podlegające kontroli sądowoadministracyjnej nie są obciążone wadami kwalifikowanymi uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności a cofnięcie skargi nie jest ukierunkowane na obejście prawa. Taka sytuacja w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzi. Z treści pisma skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. wynika, iż wolą skarżącej jest zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez cofnięcie skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.