I SAB/Wa 281/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta W. na rzecz skarżącej T. Z. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 5 października 2009 r. T. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] dz. [...] o pow. [...] m². W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. podał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 8 marca 2010 r. wpłynęła do akt sprawy decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] ustalająca oraz przyznająca odszkodowanie za wyżej wskazaną nieruchomość Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. stawił się pełnomocnik skarżącej i oświadczył, ze odszkodowanie za w/w nieruchomość zostało wypłacone. Z uwagi na wydanie decyzji odszkodowawczej pełnomocnik organu wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87). Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Tak więc, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez Sąd – Prezydent Miasta W., po rozpatrzeniu wniosku T. Z., wydał decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] ustalającą o przyznającą odszkodowanie za grunt nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] hip. [...] dz. [...] o pow. [...] m². Ta okoliczność powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Prezydenta Miasta W. stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.