I SAB/Wa 282/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania postanawia: odrzucić skargę. J.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za przejętą dekretem [...] nieruchomość położoną przy ul. [...], pochodzącą z dawnej nieruchomości hip. ozn. nr [...], stanowiącej obecnie części działek ewid. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] października 2010 r. zwrócono się do J.W. z prośbą o udzielenie informacji, czy skarżący złożył zażalenie w trybie art. 37 Kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. oświadczył, że zażalenie, o jakim mowa w art. 37 Kpa, nie zostało złożone. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, gdyż w jego ocenie skarżący przed skierowaniem sprawy do Sądu nie wyczerpał środków odwoławczych, jakie przysługują mu zgodnie z art. 37 Kpa, co czyni ją niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy J.W. zażalenia takiego do właściwego organu, tj. do Wojewody [...], nie skierował. Sam skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdził, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W., nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego przysługującego mu środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu I instancji, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.