I SAB/Wa 284/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Z. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 27 maja 2012 r. C. Z., działający przez pełnomocnika radcę prawnego G. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...] przy ul. P. [...] w celu usytuowania instalacji telekomunikacyjnej. W dniu 4 czerwca 2012 r. skarżący uiścił wpis sądowy. W nadesłanych aktach administracyjnych, brak było dokumentu potwierdzającego, że przed wniesieniem skargi na bezczynność strona skarżąca wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Informacji o złożeniu zażalenia nie zawierała również skarga oraz odpowiedź na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej "Ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarga złożona została na bezczynność Starosty Powiatu [...], który w postępowaniu występuje jako organ pierwszoinstancyjny. Organem drugoinstancyjnym jest z kolei Wojewoda [...], do którego przed wniesieniem skargi na bezczynność, strona skarżąca powinna złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym czasem, jak wynika z akt sprawy, treści skargi oraz odpowiedzi na skargę strona skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta nie dopełniła tego wymogu i tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 ppsa. Na marginesie wskazać należy, że pomimo wydania przez organ postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], którym odmówiono skarżącemu wszczęcia postępowania dotyczącego wydania decyzji ograniczającej korzystanie z ww. nieruchomości, Sąd nie mógł orzec o umorzeniu postępowania sądowego, gdyż w pierwszej kolejności badane są przesłanki formalne do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 pkt 1 § 1 ppsa.