I SAB/Wa 290/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. [...] Sp. z o.o. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 16 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. [...] Sp. z o.o. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji W. z dnia [...] grudnia 1992 r. (błędne podanie daty dziennej decyzji jako [...] grudnia), nr [...] stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Dzielnicę [...] własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Z uzasadnienia skargi wynika, że W. [...] Sp. z o.o. pismem z dnia [...] listopada 2008 r. wystąpili do Ministra z wnioskiem o stwierdzenia nieważności m.in. decyzji komunalizacyjnej W. z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...] w części dotyczącej udziału w niesprzedanej części budynków posadowionych na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2008 r. w części dotyczącej w/w rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 1992 r. został rozpoznany postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]. Do akt sprawy zostało dołączone wskazane przez organ postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – nie pozostaje on w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd – Minister wydał w dniu [...] lipca 2011 r. postanowienie nr [...] omawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji W. z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...] w części dotyczącej udziału w niesprzedanej części budynków posadowionych na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Okoliczność ta powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. Dodatkowo wskazać należy, że skargi na bezczynność Ministra w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnych W. z dnia [...] czerwca 1992 r., nr [...], z dnia [...] czerwca 1992 r., nr [...], z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 1993 r., nr [...], stanowią przedmioty odrębnych postępowań sądowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.