I SAB/Wa 293/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), asesor WSA Anna Milicka-Stojek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P. S. i Z. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosków o zmianę okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i udzielenie bonifikaty 1. stwierdza, że Prezydent m. st. Warszawy przy rozpoznaniu wniosków z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i udzielenie bonifikaty dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. przyznaje od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz P. S. i Z. S. sumę pieniężną w kwocie po 2000 (dwa tysiące) złotych dla każdego z nich; 4. zasądza od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz P. S. i Z. S. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 13 listopada 2023 r. (data wpływu do organu) P. S. i Z. S. (dalej jako "skarżący") wnieśli do tut. Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta m. st. Warszawy postępowania w sprawie rozpoznaniu ich wniosków z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i udzielenie bonifikaty. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Skarżący będący użytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 506 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności na podstawie ustawy z 20 lipca 2018 r o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkalne w prawo własności tych gruntów. Postanowieniem z 13 grudnia 2018 r. nr UD-IV-WNI-G.6826.10940.2019.ESZ Prezydent m. st. Warszawy odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nie spełnia warunków do przekształcenia w prawo własności, gdyż nie jest wykorzystywana w celach mieszkaniowych, lecz w przeważającej części na cele niemieszkalne. Postanowieniem z 22 maja 2020 r. nr KOC/369/Zs/20 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało postanowienie z 13 grudnia 2018 r. w mocy. Wyrokiem z 2 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1725/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 maja 2020 r. oraz postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 13 grudnia 2018 r. Zaświadczeniami z 3 czerwca 2022 r. nr UD-IV-WNI-G.6826.XG27075.2022.JSZ oraz nr UD-IV-WNI-G.6826.XG27067.2022.JSZ, wydanymi odpowiednio na rzecz Z. S. i P.S., Prezydent m. st. Warszawy, działając na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2018 r., zaświadczył, że prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości uległo przekształceniu w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. oraz ustalił wysokość rocznej opłaty przekształceniowej, płatnej przez okres 99 lat, licząc od dnia przekształcenia w odniesieniu do udziału związanego z prawem współwłasności nieruchomości na kwotę 5609,01 złotych. Wnioskiem z 12 lipca 2022 r. złożonym na urzędowym formularzu P. S. i Z. S. wystąpili, na podstawie art. 7 ust. 6d ustawy z 20 lipca 2018 r., o zmianę okresu wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia na okres 20 lat w odniesieniu do powyższej nieruchomości. Ponadto, wnioskiem z 12 lipca 2022 r. złożonym na urzędowym formularzu P. S. i Z. S. wystąpili, na podstawie art. 9 ustawy z 20 lipca 2018 r. w związku z uchwałą Rady m. st. Warszawy nr [...] z 18 października 2019 r., o udzielenie bonifikaty od opłaty przekształceniowej podnosząc, że nieruchomość jest zabudowana wyłącznie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i nie jest na niej zarejestrowana działalność gospodarcza, spółka prawa handlowego/inny podmiot. Jednocześnie, wobec rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o ustalenie wysokości opłaty przekształceniowej w drodze decyzji, wnioskiem z 15 lipca 2022 r. (data wpływu do organu) skarżący wystąpili o ustalenie okresu wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powyższej nieruchomości w drodze decyzji podnosząc, że prawidłowa długość tego okresu powinna wynosić nie 99 lat, lecz 20 lat. Zdaniem wnioskodawców, organ błędnie przyjął, że są oni przedsiębiorcami prowadzącymi na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą. Do powyższego pisma wnioskodawcy załączyli odpis wniosku z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty złożonego na podstawie art. 7 ust. 6d ustawy z 20 lipca 2018 r. Decyzją nr 4/2023 z 16 stycznia 2023 r., działając na podstawie art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 20 lipca 2018 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżących o ustalenie wysokości rocznych opłat przekształceniowych za lata 2019 – 2022, Prezydent m. st. Warszawy ustalił wysokość opłaty przekształceniowej od 1 stycznia 2019 r. dla przedmiotowej nieruchomości w wysokości 5609,01 zł za każdy rok w odniesieniu do udziałów związanych z prawem własności P. S. i Z. S., z zastosowaniem 1 % stawki opłaty. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podniósł, że po ponownej weryfikacji w Krajowym Rejestrze Sądowym oświadczenia wnioskodawców, że na nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza ustalił, że adres nieruchomości nadal jest adresem spółki prawa handlowego. Skutkuje to wystawieniem zaświadczeń z 3 czerwca 2022 r. z okresem wnoszenia opłaty przekształceniowej przez 99 lat licząc od 1 stycznia 2019 r. (art. 7 ust. 6a i 6c ustawy z 20 lipca 2018 r.). Jednocześnie organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o zmianę okresu wnoszenia spornej opłaty na 20 lat wraz z nowym oświadczeniem dotyczącym działalności gospodarczej na nieruchomości oraz możliwości złożenia wnioskiu o udzielenie bonifikaty w wysokości 98 % (w związku z uchwałą Rady m. st. Warszawy z 18 października 2018 r.). Pismem z 25 stycznia 2023 r. skarżący wnieśli od powyższej decyzji odwołanie zarzucając organowi niepoczynienie ustaleń faktycznych związanych z rzeczywistym niewykorzystywaniem przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej od wielu lat. Ponagleniem z 26 stycznia 2023 r., w związku z doręczeniem decyzji nr 4/2023 z 16 stycznia 2023 r., skarżący wnieśli o niezwłoczne rozpoznanie przez Prezydenta ich wniosków z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i udzielenie bonifikaty. Wskazali, że pomimo upływu wielu miesięcy powołane wnioski nadal nie są rozpoznane. Co więcej, w decyzji nr 4/2023 organ poinformował skarżących o możliwości wystąpienia z takimi wnioskami całkowicie pomijając, że zostały one już złożone. Pismem z 13 listopada 2023 r. skarżący wnieśli do tut. Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania ich wniosków z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i o udzielenie bonifikaty od przedmiotowej opłaty. W skardze zarzucono, że pomimo wniesienia do organu ponaglenia z 26 stycznia 2023 r. i upływu prawie półtora roku od chwili złożenia wskazanych wniosków z 12 lipca 2022 r. organ nadal ich nie rozpoznał. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o: (i) zobowiązanie Prezydenta do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie w sprawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, (ii) stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, (iii) przyznanie od organu na rzecz skarżących kwoty po 3.000 złotych oraz (iv) zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego. Zaświadczeniami z 16 listopada 2023 r. nr UD-IV-WNI-I.6826.XG57688.2023.PPA i nr UD-IV-WNI-I.6826.XG57684.2023.PPA, wydanymi odpowiednio na rzecz Z. S. i P.S., działając na podstawie art. 7 ust. 6d, art. 8 i art. 9 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r., w związku ze złożeniem wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na 16 lat oraz oświadczeniem o nieprowadzeniu działalności gospodarczej na nieruchomości Prezydent m. st. Warszawy zaświadczył, że okres wnoszenia opłaty przekształceniowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, za przedmiotową nieruchomość, z uwzględnieniem 98 % bonifikaty wynosi 16 lat począwszy od 1 stycznia 2023 r. Ponadto organ poinformował, że w wyniku rozpoznania wniosku, w którym zgłoszono zamiar jednorazowego wniesienia opłaty, po uwzględnieniu 98 % bonifikaty (za 16 lat) należna opłata wynosi 1794,88 zł, licząc od dnia przekształcenia w odniesieniu do udziału związanego z prawem współwłasności nieruchomości na kwotę 5609,01 złotych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że 16 stycznia 2023 r. wydał decyzję nr 4/2023 o ustaleniu wysokości opłaty przekształceniowej od 1 stycznia 2019 r. dla przedmiotowej nieruchomości w wysokości 5609,01 zł za każdy rok w odniesieniu do udziałów związanych z prawem własności skarżących, z zastosowaniem 1 % stawki opłaty, od której skarżący wnieśli odwołanie. Prezydent wskazał, że wobec powyższego nie rozpoznawał wniosku skarżących z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej, gdyż toczyło się postępowanie dotyczące tego samego zagadnienia, to jest ustalenia wysokości i okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej. W odwołaniu od decyzji z 16 stycznia 2023 r. skarżący zarzucili, między innymi, błędne ustalenie okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej. Wobec powyższego, zdaniem Prezydenta, wnioski skarżących z 12 lipca 2022 r. powinny zostać rozpoznane po zakończeniu postępowania zainicjowanego odwołaniem skarżących od decyzji z 16 stycznia 2023 r. złożonym w trybie art. 6 ustawy z 20 lipca 2018 r. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że analizując ponownie zebraną dokumentację oraz mając na uwadze treść art. 7 ust. 7 ustawy z 20 lipca 2018 r. w dniu 16 listopada 2023 r. wydał zaświadczenia o zmianie okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej wraz z informacją o jednorazowej opłacie uwzględniającej bonifikatę od jednorazowej opłaty przekształceniowej za pozostały 16-letni okres. Końcowo Prezydent wniósł o oddalenie zawartego w skardze wniosku o przyznanie na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości po 3000 zł, podnosząc że przedmiotowego żądania skarżący nie wykazali ani co do zasady ani co do wysokości. Pismem procesowym z 26 lutego 2024 r., w związku z doręczeniem odpowiedzi na skargę, skarżący zmodyfikowali wniosek zawarty w pkt 3 skargi i wystąpili o przyznanie od organu kwoty po 10000 zł. Podnieśli, że w sprawie zostały wydane zaświadczenia z 16 listopada 2023 r. o zmianie okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej wraz z informacją o udzielonej bonifikacie od jednorazowej opłaty przekształceniowej, które jednak są błędne. Zdaniem skarżących, wydanie powyższych zaświadczeń nie stanowi podstawy do umorzenia niniejszego postępowania sądowego. Przedmiotowe zaświadczenia nie kończą bowiem postępowania wobec wniosku strony o ustalenie okresów wnoszenia opłaty w drodze decyzji. Ponadto, podjęcie przez organ rozstrzygnięcia nie czyni przewlekłego prowadzenia postępowania bezprzedmiotowym, co potwierdza utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie skarżących, o przewlekłym prowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie świadczy również okoliczność, że organ zmusił ich do dwukrotnego składania tego samego oświadczenia o sposobie korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, nieuzasadnione przedłużanie postępowania, trwające od ponad czterech lat, spowodowało konieczność uiszczania przez skarżących przez pierwsze cztery lata opłaty przekształceniowej w pełnej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a.") organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (149a § 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ w bezczynności lub przewlekłości już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a., to jest w przypadku uznania zasadności skargi orzec o zobowiązaniu organu do wydania aktu w zakreślonym terminie. Z akt sprawy wynika, że zaświadczeniami z 16 listopada 2023 r. (nr [...] oraz nr [...]) wydanymi na podstawie art. 7 ust. 6d, art. 8 i art. 9 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. oraz uchwały Rady m. st. Warszawy z 18 października 2018 r., w związku ze złożeniem wniosku o zmianę okresu wnoszenia opłaty na 16 lat oraz oświadczeniem o nieprowadzeniu działalności gospodarczej na nieruchomości, Prezydent m. st. Warszawy zaświadczył, że okres wnoszenia opłaty przekształceniowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, za przedmiotową nieruchomość, z uwzględnieniem 98 % bonifikaty wynosi 16 lat począwszy od 1 stycznia 2023 r. Ponadto organ poinformował, że w wyniku rozpoznania wniosku, w którym zgłoszono zamiar jednorazowego wniesienia opłaty, po uwzględnieniu 98 % bonifikaty (za 16 lat) należna opłata wynosi 1794,88 zł, licząc od dnia przekształcenia w odniesieniu do udziału związanego z prawem współwłasności nieruchomości na kwotę 5609,01 złotych. Z powyższego wynika, że Prezydent m. st. Warszawy rozpoznał wnioski skarżących z 12 lipca 2022 r. o zmianę okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i udzielenie bonifikaty, złożone odpowiednio na podstawie art. 7 ust. 6d ustawy oraz art. 9 ustawy z 20 lipca 2018 r. Wydanie powołanych zaświadczeń z 16 listopada 2023 r. przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd powoduje, że brak jest podstaw do zobowiązania organu do załatwienia sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nawet wówczas, gdy orzeczenia te zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił, w konsekwencji czego niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przy tym Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że wydanie powyższych zaświadczeń z 16 listopada 2023 r. nie kończy postępowania zainicjowanego wnioskami z 12 lipca 2022 r. wobec złożenia przez skarżących wniosku o ustalenie okresów wnoszenia opłaty w drodze decyzji. Ten ostatni wniosek uznać trzeba bowiem za nowy wniosek inicjujący wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia okresu wnoszenia opłaty w drodze decyzji. Wobec powyższego, Sąd orzekł o umorzeniu przedmiotowego postępowania w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu (punkt 2 sentencji). Jednakże, jak trafnie dostrzegli skarżący w piśmie z 26 lutego 2024 r., wydanie przez organ aktu, po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12). Oceniając w tej sytuacji przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżących z 12 lipca 2022 r. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak bowiem wynika z akt sprawy powyższe wnioski wpłynęły do Prezydenta w dniu 15 lipca 2022 r. (por. data prezentaty na wnioskach). Od tego momentu rozpoczął zatem swój bieg termin do załatwienia sprawy wskazany w art. 35 § 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z akt sprawy wynika, że Prezydent nie podejmował żadnych czynności w sprawie, zaś zaświadczenia rozpoznające wnioski skarżących organ wydał dopiero 16 listopada 2023 r., a więc już po wniesieniu do tut. Sądu skargi na przewlekłość postępowania. Organ nie informował również skarżących o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy pomimo takiego obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. W opisanych okolicznościach nie można przyjąć, że organ działał w niniejszej sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki. Prawie półtorarocznej przewlekłości organu w rozpoznaniu wniosków z 12 lipca 2022 r. nie mogą przy tym usprawiedliwiać przyczyny podniesione w odpowiedzi na skargę, to jest konieczność oczekiwania na ostateczne zakończenie innego postępowania prowadzonego w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza, zdaniem Sądu, nie tylko konieczność zastosowania przez organ administracji publicznej właściwych przepisów prawa materialnego, ale również konieczność przestrzegania norm prawa procesowego, w tym przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw. Z kolei akceptacja przez Sąd prowadzenia postępowania, które miało miejsce w niniejszej sprawie, powodowałaby obejście jednej z naczelnych zasad k.p.a., tj. zasady szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego, zawartej w art. 12 k.p.a. Pamiętać przy tym trzeba, że art. 35 i art. 36 k.p.a. nie można interpretować w oderwaniu od naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady praworządności (art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji). To na organie ciąży obowiązek, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, takiej organizacji czynności podejmowanych w sprawie aby postępowanie przebiegało szybko i sprawnie. A contrario - nie stanowi działania zgodnego z prawem postępowanie organu nie zmierzające bezpośrednio do jak najszybszego załatwienia sprawy. Podsumowując, powyższe determinuje ocenę, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, biorąc pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy oraz sposób jej prowadzenia Sąd uznał za zasadne przyznanie od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej w kwocie po 2000 złotych. Na zasadność przyznania tej sankcji wpływ miało również to, że procedowanie wniosków skarżących o zmianę okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej i udzielenie bonifikaty, przez okres prawie półtora roku, zaprzecza ratio legis ustawy z 20 lipca 2018 r. W zamyśle ustawodawcy przyjęcie tej ustawy miało bowiem doprowadzić do sprawnego i kompleksowego zakończenia procesu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności, z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do państwa (por. uzasadnienie projektu ustawy - druk sejmowy nr VIII.2673). Tymczasem sposób procedowania organu w niniejszej sprawie tego celu nie wypełnił. Z drugiej jednak strony przy ocenie wniosku skarżących o przyznanie sumy pieniężnej Sąd miał na uwadze okoliczność, że ustawa z 20 lipca 2018 r. jest stosunkowo nową regulacją prawną, a zatem praktyka jej stosowania dopiero się kształtuje. Przy określeniu wysokości wskazanej sankcji Sąd uwzględnił również to, że zaświadczeniami z 16 listopada 2023 r. organ rozpoznał wnioski skarżących, choć uczynił to dopiero po wniesieniu skargi do sądu. Nie było więc podstaw do przyznania na rzecz skarżących sumy pieniężnej we wnioskowanej w piśmie procesowym z 26 lutego 2024 r. wysokości, tj. po 10000 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie a podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 67 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 3 sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych (punkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy.