I SAB/Wa 295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 6 marca 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] [...], nr hip. [...]-[...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] [...] , hip. nr [...]-[....]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 6 marca 2012 r. skarżący wystąpił do Urzędu [....] o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Skarbu Państwa. W dniu 13 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył organowi stosowne pełnomocnictwa uprawniające go do działania w niniejszym postępowaniu oraz postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po jednym z następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości. Z uwagi na brak aktywności Prezydenta [...] w gromadzeniu materiału dowodowego, pismem z dnia 10 maja 2012 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 22 czerwca 2012 r. skarżący wskazał, że z uwagi na brak jakiejkolwiek aktywności organu w gromadzeniu materiałów dowodowych złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skoro Wojewoda również nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z kpa, możliwym stało się wniesienie skargi, bowiem wyczerpany został tryb wynikający z przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływana dalej jako "P.p.s.a.". Skarżący podał ponadto, że organ nie powiadomił stron postępowania o podjęciu czynności w sprawie oraz nie wskazał terminu zakończenia postępowania. W związku z powyższym uznać należy, że organ dopuścił się rażącego przekroczenia terminów wynikających z art. 35 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że pełnomocnik skarżącego dopiero w dniu 13 kwietnia 2012 r. dostarczył dokument pozwalający na ustalenie pełnego kręgu stron przedmiotowego postępowania. W chwili obecnej do zakończenia postępowania niezbędne jest jeszcze ustalenie, czy w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 21 października 1945 r. nieruchomość [...] przy ul. [...] [...], mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne oraz kiedy dawni właściciele utracili możliwość posiadania ww. gruntu. W związku z powyższym organ wystąpił do Archiwum Państwowego [...] po dokumenty dotyczące planu zabudowy oraz do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] – po dokumenty dotyczące inwestycji realizowanych na przedmiotowym gruncie. Ponadto poinformowano strony, że ze względu na konieczność zebrania dodatkowej dokumentacji decyzja w sprawie zostanie wydana do dnia 31 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie bezspornym jest, iż przez skarżącego wyczerpany został tryb przewidziany przepisem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 31 października 2012 r. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent [...] od dnia 9 marca 2012 r., kiedy wpłynął do organu wniosek skarżącego, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Zważyć przy tym należy, że o przesłanie akt własnościowych nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] [...] organ wystąpił do właściwej jednostki organizacyjnej Urzędu [...] dopiero w dniu 9 lipca 2012 r., a zatem po upływie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku wszczynającego postępowanie. W związku z tym bez znaczenia jest argument zawarty w odpowiedzi na skargę dotyczący faktu, że dopiero na skutek przedłożenia w dniu 13 kwietnia 2012 r. przez pełnomocnika skarżącego właściwych pełnomocnictw oraz postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po następcy prawnym dawnych właścicieli nieruchomości, możliwym było ustalenie pełnego kręgu stron przedmiotowego postępowania, tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy organ sam nie poczynił żadnych kroków w tym zakresie. Ponadto pierwsze pismo informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do stron postępowania dopiero w dniu 11 lipca 2012 r., a zatem po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność (tj. 22 czerwca 2012 r.), pomimo tego że już w dniu 28 maja 2012 r. Wojewoda [...] przesłał do Prezydenta [...] zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez organ w sprawy w terminie, z prośbą o ustosunkowanie się do zawartych w nim zarzutów i nadesłanie akt sprawy. Dodatkowo, mimo złożenia powyższego zażalenia, również pierwsze czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy organ podjął w dniach 11 i 12 lipca 2012 r., kiedy to zwrócił się do odpowiednich organów o nadesłanie dokumentacji niezbędnej do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast dopiero w dniu 13 lipca 2012 r. przekazał Wojewodzie [...] akta sprawy celem rozpoznania ww. zażalenia. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] [...] w [...] uznać należało za uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym, a także w sposób rażący naruszył wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność, z uwagi na fakt, że wniosek wszczynający postępowanie wpłynął do organu w dniu 9 marca 2012 r., nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Organ bowiem, wprawdzie z kilkumiesięcznym opóźnieniem, jednakże podjął czynności zmierzające do merytorycznego zakończenia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.