I SAB/Wa 296/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie postanowienia [...] oddala skargę. Pismem z 8 kwietnia 2015 r. (data wpływu do organu) P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o uzupełnienie postanowienia nr [...] przez podanie do jakiego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może wnieść skargę. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji nr [...] przez zmianę w komparycji decyzji nazwiska " M. G." na " M. G.". Pismem z dnia 5 marca 2015 r. P. S. złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia nr [...] przez podanie do jakiego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może wnieść skargę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uzupełniło ww. postanowienie w ten sposób, że uzupełniło pouczenie poprzez dodanie zapisu " w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu 23 marca 2015 r. Pismem z 7 kwietnia 2015 r., skarżący wezwał Kolegium do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu wniosku o uzupełnienie postanowienia, a w dniu 8 kwietnia 2015 r. wniósł wskazaną na wstępie skargę. W odpowiedzi na skargę Kolegium podało jaki był przebieg postępowania w sprawie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadniona zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wniesienia skargi już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego kończącego merytorycznie sprawę, w której rzekomo miał pozostawać on w zwłoce, nie jest możliwe jej uwzględnienie. Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7), jednakże nie ma on istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Powyższy pogląd - którego trafności skład orzekający nie kwestionuje - nie może być bowiem przenoszony na sytuacje diametralnie odmienne, jakimi są sytuacje wniesienia skargi na bezczynność organu już po wydaniu aktu administracyjnego, kończącego merytorycznie postępowanie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy godzi się zauważyć, że w sprawie, w której skarżący zarzuca Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] bezczynność, tj. o uzupełnienie postanowienia nr [...] organ ów już w dacie wystosowania do niego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (7 kwietnia ) przerwał stan zwłoki i podjął merytoryczne rozstrzygnięcie (vide postanowienie Kolegium z [...] marca 2015 r. ) Uczynił więc to bezspornie jeszcze przed wniesieniem skargi. Z chwilą podjęcia tegoż postanowienia przestała zatem istnieć prawna możliwość zobowiązania organu do wydania aktu, a w konsekwencji skarga na bezczynność Kolegium wniesiona po tym dniu nie mogła być uwzględniona. Z zestawienia daty wpływu wniosku o uzupełnienie postanowienia ([...] marca 2015 r.) i daty jego rozpoznania przez Kolegium ([...] marca 2015 r.) wynika wprost, że postępowanie prowadzone było krócej niż przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek załatwienia sprawy w postępowaniu w terminie miesięcznym, zaś w sprawie zawiłej dwóch miesięcy. W związku z powyższym, w ocenie Sądu – nie można zarzucić organowi bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wreszcie zauważyć należy, ze już z samej treści wniosku widać, że skarżącemu nie chodzi o urzeczywistnienie prawa obywateli do obrony swych prawa przed organem administracji. Jego działanie nastawione jest w istocie na nękanie podmiotu zobowiązanego do rozpoznawania spraw z zakresu administracji publicznej, co sprzeczne jest z funkcjami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i stanowi nadużycie prawa, które nie zasługuje na ochronę prawną ( podobnie NSA w postanowieniu z dnia 12 lipca 2016 r. sygn.. akt I OZ 605/16) . Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.