I SAB/Wa 3/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun- Kulik Sędziowie: WSA Tomasz Szmydt (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T.G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie załatwienia skarg 1. odrzuca skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K.K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. T.G., pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie załatwienia jej skarg, zarzucając organowi naruszenie praw "osoby/obywatela" oraz przekroczenie granic współżycia społecznego. Skarżąca zarzuciła też m.in. "naruszenie interesu prawnego i żywotnego oraz wykroczenia służbowe". W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podnosząc, że odpowiedź na skargę z dnia 30 grudnia 2013 r. udzielono skarżącej w piśmie z dnia 26 lutego 2014 r., na skargę z dnia 26 lutego 2014 r. zaś w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r. W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2015 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania Prezydenta W. przy udzielaniu odpowiedzi na skargi T.G. z dnia 30 grudnia 2013 r. i z dnia 26 lutego 2014 r. Pełnomocnik podkreślił, że organ nie zawiadomił skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie i nie powiadomił o przyczynach zwłoki oraz nie wskazał terminu do załatwienia sprawy. Skarżąca od dłuższego czasu w skargach kierowanych do WSA wskazuje, że nie otrzymuje oryginałów wydawanych decyzji i ignorowane są jej prośby o niewysyłanie decyzji, lecz doręczanie ich do rąk własnych w siedzibie organu, w którym skarżąca jest regularnie raz w tygodniu. Pełnomocnik podniósł ponadto, że nie posiada informacji czy skarżąca w zakresie objętym przedmiotową skargą korzystała z instytucji przewidzianej przepisem art. 37 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Co prawda przedmiotowa sprawa skierowana została na termin rozprawy, jednakże wiązało się to z faktem, że z analizy akt oraz z treści złożonej skargi i pism składanych w trakcie postępowania, nie wynikało jednoznacznie czego konkretnie domaga się skarżąca, a także czy przed wniesieniem skargi wyczerpany został tryb określony w art. 37 kpa. Mając powyższe na uwadze, a także uwzględniając charakter sprawy oraz okoliczność, że skarżąca uczestniczy w wielu postępowaniach sądowoadministracyjnych, Sąd uznał, iż w sprawie konieczne jest stworzenie stronie możliwości wypowiedzenia się na rozprawie. Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność czy też przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga T.G. dotyczy przewlekłości postępowania Prezydenta W. w związku z pismami skarżącej z dnia 30 grudnia 2013 r. i 26 lutego 2014 r., przez co – jak wskazano w uzasadnieniu skargi - naruszono jej prawa i przekroczono granice współżycia społecznego. Analizując przepisy określające właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, nie mieści się ona bowiem w zakresie przedmiotowym powołanego wyżej przepisu art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu skarga T.G., dotycząca działalności Prezydenta W., ma charakter skargi powszechnej, określonej przepisami art. 227 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawy ze skarg na działanie administracji publicznej określone w art. 227 kpa nie podlegają zaś kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Zaznaczyć trzeba, że przedmiotem skargi powszechnej uregulowanej w Dziale VIII kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dodatkowo wskazać trzeba, że nawet gdyby przyjąć, iż złożona skarga jest dopuszczalna – to i tak podlegałaby ona odrzuceniu, zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie z analizy akt wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia. Zatem również z tej przyczyny skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.