I SAB/Wa 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi G.S. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz G.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. G.S., pismem z dnia 15 grudnia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w L. z dnia [...] maja 1971 r., nr [...] (sprostowanego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [..] i [...], o powierzchni [...] m², z całości o powierzchni [...] m². W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanego wyżej orzeczenia z dnia [...] maja 1971 r. wystąpiła w 2007 r. i do chwili obecnej Minister Infrastruktury nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że postępowanie z wniosku G.S. i A.G. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w L. z dnia [...] maja 1971 r. zostało zakończone decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika ponadto, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Minister Infrastruktury w dniu [...] stycznia 2011 r. wydał decyzję nr [...], mocą której umorzył postępowanie z wniosku G.S. i A.G. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w L. z dnia [...] maja 1971 r., nr [...] (sprostowanego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...]) w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...] i [...], o powierzchni [...] m², z całości o powierzchni [...] m². Organ nadzoru uznał bowiem, że jest niewłaściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Minister Infrastruktury nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności powołanego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w L. z dnia [...] maja 1971 r. Tym samym w sprawie zaistniały podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Przy czym zaznaczyć trzeba, że rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie był uprawniony do badania poprawności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., której kontrola może być przeprowadzona w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednocześnie wskazać należy, że zasądzając od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. podjęta została z tak znacznym przekroczeniem terminów przewidzianych do wydania decyzji, określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika bowiem z akt sprawy od dnia złożenia wniosku przez skarżącą do dnia wydania decyzji załatwiającej sprawę upłynęły niemal 4 lata. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.